Ανέλυα τις αξίες μου, τις επιθυμίες μου, τους στόχους μου και κατέληγα με ένα υπέροχο πλάνο από άσχετους μεταξύ τους στόχους, που χαιρόμουν απλά να βλέπω.

Ευτυχώς κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η αυτοβελτίωση προς χάριν της αυτοβελτίωσης, και μόνο, δεν έχει και πολύ νόημα και δεν σημαίνει τίποτα. Είναι απλώς μία ασχολία, ένα χόμπι, κάπως σοφιστικέ αν θέλεις. Σε απασχολεί, το κουβεντιάζεις με ανθρώπους ανάλογων ενδιαφερόντων. Και τέρμα.

Και μου πήρε πολύ περισσότερο χρόνο για να καταλάβω ότι, το ότι μπορούσα να βελτιώσω κάτι στη ζωή μου, δεν σήμαινε κιόλας ότι έπρεπε να το κάνω.

Όχι ότι είναι άσχημο πράγμα η βελτίωση, εκείνο όμως που μετράει είναι το κίνητρό σου, για να καταπιαστείς με μια τέτοια διαδικασία. Όταν το μόνο που σε νοιάζει είναι η προσωπική σου προβολή, η επιτυχία και η ευτυχία σου και γενικά πώς θα γίνεσαι όλο και καλύτερος για τον εαυτούλη σου και μόνο, καταλήγεις σε νάρκισσο, και δεν έχεις μυαλό και χώρο και χρόνο για τίποτα πέρα από τον εαυτό σου.

Και κατά τραγική ειρωνεία αυτό κάνει τη ζωή σου πολύ χειρότερη.

Κάποτε, μου είχε πει ένας φίλος μου: «Το καλύτερο πράγμα που έκανα στη ζωή μου ήταν το ότι μπήκα σε εκείνη την ομάδα στήριξης. Τρία χρόνια μετά, το καλύτερο πράγμα που έκανα ήταν ότι έφυγα από εκείνη την ομάδα στήριξης».

Το ίδιο ισχύει και για την αυτοβελτίωση. Τα εργαλεία της αυτοβελτίωσης χρησιμεύουν σαν επίδεσμοι, και τα χρειάζεσαι όταν πονάς, όταν έχεις κάπου τραυματιστεί, μέχρι η πληγή να επουλωθεί. Όταν αυτό συμβεί, ο επίδεσμος πρέπει να πεταχτεί.

Η ζωή δεν είναι παιχνίδι βελτίωσης. Είναι παιχνίδι ανταλλαγής χρόνου και ενέργειας

Πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη ζωή ως μία πορεία γραμμικής ανάπτυξης και βελτίωσης. Νομίζω μόνο όταν είμαστε πολύ νέοι ισχύει πραγματικά αυτό.

Ως παιδί, εκτός που αναπτύσσεται το σώμα σου, η αντίληψή σου αυξάνει, η γνώση σου για τον κόσμο αυξάνει. Ως έφηβος και νεαρός ενήλικας αυξάνουν οι ικανότητές σου και οι ευκαιρίες σου.

Μετά όμως, έρχεται η ενηλικίωση. Έχεις επενδύσει ήδη πολύ χρόνο και πολύ ενέργεια σε όσα έχεις χτίσει ως τώρα. Η ζωή παύει να είναι παιχνίδι βελτίωσης, γίνεται μάλλον ανταλλακτική.

Τι εννοώ με αυτό; Μα ότι δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Οι άνθρωποι είμαστε πεπερασμένοι. Έχουμε συγκεκριμένο χρόνο και ενέργεια στη διάθεσή μας.

Προσωπικά πέρασα δέκα ολόκληρα χρόνια προσπαθώντας να βελτιωθώ ως ψυχολόγος. Πέτυχα να χτίσω μία (περισσότερο ή λιγότερο) επιτυχημένη καριέρα. Αν υποθέσουμε ότι ξυπνούσα ένα πρωί και ήθελα να γίνω dj, από τη μια θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι βελτιώνω τον εαυτό μου, με το να εξερευνώ καινούριες ικανότητες, καινούρια ταλέντα. Ναι. Αλλά από την όλη όλος ο χρόνος της εξάσκησης που θα χρειαζόμουν για να επιτύχω ως dj θα μπορούσε θαυμάσια να χρησιμοποιηθεί για να γράψω ένα βιβλίο ψυχολογίας. Και μήπως τελικά η νέα μου ενασχόληση θα έβλαπτε την παλιά, για την οποία είχα κοπιάσει;

Αυτό το παθαίνουν και πολλοί διάσημοι αθλητές. Από ένα σημείο και ύστερα εξαργυρώνουν την επιτυχία τους με την υπογραφή τους πάνω σε χορηγίες, διαφημίσεις, αθλητικά είδη και μια ακριβή βίλα. Και νομίζουν πως αναπτύσσονται.

Αυτό που δεν κατανοούν είναι ότι κάτι ανταλλάσσουν. Ο χρόνος και η ενέργειά τους αντί να δίνεται στο άθλημά τους, πια ξοδεύεται στην πολυτέλεια. Και η απόδοσή τους πέφτει.

Εκείνο που εννοώ είναι ότι, κάποια στιγμή, έρχεται η στιγμή της ανταλλαγής, της αποπληρωμής, όπου μετράς, τόσο επένδυσες, τόσο πέτυχες.

Πράγμα που μου θυμίζει μία συμβουλή που είχα δώσει σε κάποιον που είχα γνωρίσει: πρόσεξε να μην βελτιώνεις τον εαυτό σου μόνο και μόνο προς χάριν της αυτοβελτίωσης. Πρόσεξε μην παρασυρθείς να ζητάς διαρκώς περισσότερα, μόνο και μόνο για να έχεις περισσότερα.

Πρόσεξε μήπως τυχόν οι καινούριοι στόχοι σου βλάψουν τη μέχρι τώρα ευτυχία σου, μη τυχόν και καταστρέψεις ό,τι έχτιζες μέχρι τώρα, προσπαθώντας μονάχα να χτίσεις ακόμη έναν όροφο πάνω από κάτι που ήδη είναι πολύ καλό ως έχει. Το καλύτερο λένε, είναι εχθρός του καλού.

Ή για να το πω διαφορετικά: Πρόσεχε τί εύχεσαι γιατί μπορεί να το πάθεις.

Η ζωή δεν είναι λίστα για ψώνια, να διαγράφεις ένα -ένα ό,τι έχεις βάλει στο καλάθι σου. Δεν είναι το ΄Εβερεστ, για να ορειβατείς. Δεν είναι διαφήμιση μπύρας.

Η ζωή είναι παιχνίδι ανταλλαγής, ό,τι αξίζεις θα το πάρεις. Και πάντα έρχεται η στιγμή που πρέπει να επιλέξεις τι θα κάνεις και τι θα αφήσεις πίσω, βασιζόμενος στις αξίες σου.

Και αν δεν είσαι προσεκτικός με τις αξίες σου, αν σου φανεί πως θες να παζαρέψεις την ηθική και τις αξίες σου απλά για κάτι νέο και πιο γυαλιστερό, για κάποιον καινούριο στόχο που σου μπήκε ότι πρέπει να κατακτήσεις, πρόσεξε, γιατί το πιθανότερο είναι να χάσεις αυτά που ήδη έχεις.

Τι σημαίνει αυτό τελικά; Ναι, να βελτιώνεσαι όπου κρίνεις σκόπιμο, αλλά να ξέρεις γιατί το κάνεις και γιατί είναι προτεραιότητά σου.

The post Το δημοφιλές χόμπι της Αυτοβελτίωσης appeared first on Men's Bible.

Και, ναι. Είτε το πιστεύεις είτε όχι, ακόμη και τα όρια μπορεί να είναι σέξι. Ας αρχίσουμε όμως με τη λίστα μας για να καταλάβουμε πως τα πας με τα όρια σου:

• Νιώθεις μήπως πως οι άνθρωποι σε εκμεταλλεύονται, πως εκμεταλλεύονται τα συναισθήματά σου, και αυτό συμβαίνει συχνά;
• Νιώθεις μήπως πως έχεις ανάγκη να σώζεις τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν; Νιώθεις πως πρέπει να διορθώσεις εσύ τα προβλήματά τους;
• Βρίσκεσαι συχνά μπλεγμένος σε ατέρμονους καβγάδες, ή διαφωνίες, χωρίς νόημα;
• Βρίσκεις πως δένεσαι με άτομα πολύ περισσότερο από όσο πρέπει; Αναλόγως ας πούμε, με το πόσο λίγο τα γνωρίζεις;
• Στις σχέσεις σου, σου φαίνεται πως τα πράγματα πηγαίνουν είτε υπέροχα είτε χάλια, χωρίς ενδιάμεση κατάσταση; Ή μήπως ακολουθείς το μοτίβο πότε μαζί /πότε χώρια, με το ίδιο άτομο, για καιρό;
• Λες πως μισείς τα δράματα, αλλά μπλέκεσαι διαρκώς σε δράματα;
• Περνάς πολύ χρόνο από τη ζωή σου με το να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου ενάντια σε καταστάσεις για τις οποίες (πιστεύεις ότι) δεν φταις εσύ;

Αν η απάντησή σου είναι ναι, έστω και σε κάποια από τα παραπάνω, τότε μάλλον έχεις θέμα ορίων.

Τι είναι τα προσωπικά όρια;

Ας αρχίσουμε από τα πρακτικά για να πάμε και στα πιο θεωρητικά. Αντί να ορίσουμε τι είναι τα όρια, ας μιλήσουμε καλύτερα για το πως είναι.

Υγιή προσωπικά όρια σημαίνει να παίρνεις την ευθύνη των πράξεών σου, των συναισθημάτων σου, αλλά να ΜΗΝ παίρνεις την ευθύνη για τις πράξεις και τα συναισθήματα των άλλων.

Οι άνθρωποι με σαθρά όρια συνήθως είναι δύο ειδών: αυτοί που παίρνουν ευθύνες για ξένα αισθήματα και για ξένες πράξεις, και αυτοί που περιμένουν/ απαιτούν από τους άλλους να παίρνουν εκείνοι την ευθύνη για τις δικές τους πράξεις και για τα δικά τους αισθήματα. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το πώς οι δύο αυτοί τύποι ανθρώπων καταλήγουν σε σχέσεις, οι μεν με τους δε.

Μερικά παραδείγματα:

• Δεν θα βγαίνεις με τους φίλους σου χωρίς εμένα. Ζηλεύω. Θα μείνεις σπίτι μαζί μου.
• Παιδιά, συγνώμη, δεν μπορώ να έρθω μαζί σας απόψε. Η γυναίκα μου θα «τα πάρει» και θα γκρινιάζει.
• Οι συνάδελφοί μου είναι όλοι βλάκες. Πρέπει να κάτσω μέχρι αργά, να τους πω πώς να κάνουν τη δουλειά τους.
• Πολύ θα την ήθελα τη δουλειά στην Κόρινθο. Αλλά η μάνα μου δεν θα μου το συγχωρήσει ποτέ αν μετακομίσω τόσο μακριά της.

Σε κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις, τα άτομα είτε επωμίζονται ευθύνες άλλων είτε εναποθέτουν σε άλλους τις προσωπικές τους ευθύνες.

Σαθρά όρια και Σχέσεις

Πιστεύω πως τα θέματα ορίων είναι δυσκολότερο να αντιμετωπιστούν αν υφίστανται μέσα στα οικογενειακά πλαίσια. Μπορείς να παρατήσεις ευκολότερα το βλάκα γκόμενο, ακόμη και το βλάκα σύζυγο, αλλά δεν μπορείς να παρατήσεις ολωσδιόλου τους γονείς σου.

Αν τα όρια σου είναι σαθρά μέσα στην οικογένεια, πιθανώς θα είναι αναλόγως αδύναμα και στις ερωτικές σου σχέσεις. Και εκεί, στις σχέσεις σου, είναι πολύ πιο εύκολο να ξεκινήσεις να τα διορθώνεις.

Πιθανώς θα έχεις περάσει από κάποια σχέση (ή και περισσότερες) παρόμοια στη δυναμική της με τρενάκι του λούνα παρκ. Όταν όλα ήταν καλά πετούσες στον έβδομο ουρανό. Όταν όμως τα πράγματα πήγαιναν άσχημα, ήταν σκέτη καταστροφή. Μία δυο βδομάδες ευτυχίας, άλλη μία σκέτη κόλαση, ένας μήνας απόλυτης ευτυχίας, μετά ένας φρικτός χωρισμός, μετά ένα ξανασμίξιμο σκέτο μελόδραμα. Αυτού του είδους οι σχέσεις είναι σχέσεις αλληλεξάρτησης, χαρακτηριστικές ανθρώπων που δεν καταφέρνουν να διατηρήσουν ισχυρά προσωπικά όρια. Οι άνθρωποι που δεν έχουν όρια έχουν υψηλό δείκτη εξάρτησης. Οι άνθρωποι με συμπεριφορές εξάρτησης έχουν απελπισμένη ανάγκη από αγάπη και τρυφερότητα. Προκειμένου να εισπράξουν την αγάπη και την τρυφερότητα που χρειάζονται, καταργούν τα προσωπικά τους όρια, θυσιάζουν ακόμη και την ταυτότητά τους.

Και σαν από τραγική ειρωνεία, ακριβώς αυτή η έλλειψη προσωπικών ορίων είναι που τους κάνεις αντιπαθείς και μη ερωτεύσιμους, κι έτσι μπλέκουν σε φαύλο κύκλο.

Το θύμα και ο σωτήρας

Οι άνθρωποι που φορτώνουν σε άλλους την ευθύνη των πράξεων και των αισθημάτων τους το κάνουν επειδή πιστεύουν ότι αν ο περίγυρός τους έχει την ευθύνη για όλα, οι ίδιοι θα είναι πάντα αθώοι και θα εισπράττουν την αγάπη που πάντα επιθυμούσαν και χρειάζονταν. Αν πάντα προβάλουν τον εαυτό τους ως θύμα, τελικά δεν μπορεί, κάποιος θα έρθει να τους σώσει.

Οι άνθρωποι λοιπόν που επωμίζονται ξένες ευθύνες είναι αυτοί που επιζητούν να βρουν ένα θύμα να το σώσουν. Αν διορθώσουν, ας πούμε το φίλο/ φίλη τους, θα εισπράξουν αγάπη, εκτίμηση, όλα αυτά. Και όπως εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί, αυτοί οι δύο τύποι ανθρώπων έλκονται απεριόριστα οι μεν από τους δε. Και συχνά απαντάται το φαινόμενο ότι έχουν μεγαλώσει σε οικογένειες όπου οι γονείς τους επεδείκνυαν ανάλογες συμπεριφορές. Έτσι λοιπόν το πρότυπο που έχουν μέσα στο κεφάλι τους για μία ευτυχισμένη σχέση σημαίνει σαθρά όρια και συμπεριφορές εξάρτησης.

Και, επίσης κατά τραγική ειρωνεία, και οι δύο περιπτώσεις αποτυγχάνουν οικτρά να καλύψουν τις ανάγκες των ανθρώπων με τους οποίους σχετίζονται. Το μόνο που κάνουν είναι να τροφοδοτούν συμπεριφορές εξάρτησης και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Το θύμα δημιουργεί όλο και περισσότερες καταστάσεις ανάγκης, που πρέπει να λυθούν. Το έτερον ήμισυ μπαίνει στη διαδικασία της διάσωσής του/ της, ξανά και ξανά. Και τελικά η αγάπη, η εκτίμηση, η τρυφερότητα, όλα αυτά που επιθυμούν και οι δύο, δεν εισπράττονται από κανέναν τους.

Το θύμα δημιουργεί προβλήματα που δεν είναι αληθινά προβλήματα. Τα δημιουργεί μόνο κα μόνο για να τραβήξει την προσοχή. Για να τον/ την αγαπάνε. Έρχεται το έτερον ήμισυ και λύνει τα μη αληθινά προβλήματα όχι επειδή τα πιστεύει για αληθινά, αλλά γιατί νιώθει πως, αν το κάνει, το ταίρι του θα τον αγαπήσει περισσότερο. Και τις δυο περιπτώσεις οι προθέσεις είναι καθαρά πραγματιστικές και οι συμπεριφορές χειριστικές. Καθόλου ευχάριστες, καθόλου αποδοτικές.

Αν ήθελες να σώσεις το θύμα που σχετίζεται μαζί σου θα του/ της έλεγες: «Κοίτα, αγάπη μου, μη ρίχνεις στους άλλους τις ευθύνες για τα δικά σου λάθη. Κοίτα να τα κανονίσεις μοναχός/ μοναχή σου». Αυτό θα σήμαινε πραγματική αγάπη.

Όσο δε για το θύμα, αν είχε το παραμικρό ενδιαφέρον για το διασώστη του, θα του/ της έλεγε: «Αγάπη μου, είναι δικό μου θέμα. Δεν χρειάζεται να το επωμιστείς». Αυτό θα σήμαινε πραγματική αγάπη.

Αλλά φυσικά, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Τόσο τα θύματα όσο και οι διασώστες τους πέφτουν σε μία διαδικασία συναισθηματικής μέθης, ο ένας με τον άλλο. Είναι εξαρτώμενοι ο ένας από τον άλλο σαν από τοξικές ουσίες, και αν τύχει να βρεθούν με έναν υγιή συναισθηματικά άνθρωπο τους φαίνεται βαρετός, και παραπονιούνται για έλλειψη χημείας. Απορρίπτουν τους υγιείς και συναισθηματικά ασφαλείς ανθρώπους επειδή τα ισχυρά όρια ενός υγιούς ανθρώπου δεν διεγείρουν τα δικά τους, χαλαρά και διαλυμένα, προσωπικά όρια.

The post Προσωπικά Όρια και πώς να τα βάζεις appeared first on Men's Bible.

Πράγματι, όλοι θα πεθάνουμε. Για όλους μας θα έρθει η μοιραία στιγμή. Δεν έχει σημασία το πότε θα πεθάνουμε όταν κάποιος είναι πεθαμένος δεν ασχολείται πια με το τι έκανε στη ζωή του και τι δεν έκανε.

Μάλλον το πώς θα πεθάνουμε έχει πιο ενδιαφέρον. Καρκίνος; Έμφραγμα; Θα πνιγούμε τρώγοντας ένα κριτσίνι;

Εγώ πάλι πιστεύω πως θα φύγω από ελαττωματικό αλεξίπτωτο. Ή θα πέσει το αεροπλάνο. Με πιάνει καμιά φορά και το σκέφτομαι όταν πάω κάπου με αεροπλάνο πώς θα ήταν άραγε αν έπεφτε. Να πέφτουν οι μάσκες οξυγόνου, οι γυναίκες να σκούζουν, τα μωρά να κλαίνε, ώσπου να έρθει το αναπόφευκτο.  Δεν συνέβη ακόμη. Συναρπαστικό πάντως, έστω και σαν σκέψη.

Όταν σκέφτεσαι το πώς θα πεθάνεις, σκέφτεσαι, λογικά τις τελευταίες στιγμές σου. Στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου, η οικογένεια να κλαίει, τα ασθενοφόρα… Δεν σκεφτόμαστε όμως τις επιλογές ή τις συνήθεις που μας οδηγούν στις τελευταίες αυτές στιγμές.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, θα μπορούσε κανείς να πει ότι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Η πορεία μας προς το θάνατο. Έτσι λοιπόν δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι το πότε θα πεθάνεις, αφού ούτε να το ξέρεις μπορείς ούτε να το αποφύγεις. Αλλά τι κάνεις πριν το θάνατό σου; Πώς θες να φύγεις;

 Το πάθος φέρνει και πόνο

Θα σου φέρω το παράδειγμα του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Ήταν αλκοολικός, ήταν γυναικάς. Διάβαζε ποιήματά του δημόσια μεθυσμένος και έβριζε το ακροατήριο. Μέγας τζογαδόρος και με την ατυχή συνήθεια να τα κατεβάζει μπροστά στον κόσμο.

Είχε χαρακτήρα όμως, κάτω από όλες αυτές τις απρέπειες. Πέρασε τη ζωή του μεθυσμένος, αδέκαρος, μόνιμα απολυμένος από διάφορες δουλειές. Κατέληξε να δουλεύει σε ένα ταχυδρομείο. Έγραφε άσκοπα, δεν τον ήξερε κανείς όσο ζούσε. Έγραφε για σχεδόν τριάντα χρόνια πριν υπογράψει συμβόλαιο για το πρώτο του βιβλίο. Έγραψε τότε: είχα δύο επιλογές, είτε να μείνω στο ταχυδρομείο και να τρελαθώ είτε να γίνω συγγραφέας και να λιμοκτονήσω. Επέλεξα να λιμοκτονήσω.

Η τιμιότητα στα γραπτά του, -οι φόβοι του, οι αποτυχίες, οι συναισθηματικές δυσλειτουργίες- είναι απαράμιλλη. Καταγράφει τον εαυτό του, στα καλύτερα και στα χειρότερά του, χωρίς ίχνος υποκρισίας ή ντροπής.  Γιατί αυτό που ο Μπουκόφσκι είχε καταλάβει, και που ελάχιστοι άνθρωποι, δυστυχώς, κατανοούν, είναι ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή μας δεν είναι κατ’ ανάγκην ωραία. Η ζωή είναι ένα μπερδεμένο, χαοτικό πράγμα. Οι άνθρωποι μπλέκονται στο χάος. Ο Μπουκόφσκι καταλάβαινε πως η εμμονή του ανθρώπου με την ιδεώδη ευτυχία είναι κάτι το βλακώδες. Καταλάβαινε ότι δεν μπορεί κανείς να έχει το νόμισμα από τη μια μονάχα πλευρά του. Δεν θα απολαύσεις την αγάπη χωρίς να πονέσεις. Δεν μπορείς να έχεις βάθος στη ζωή σου, δεν μπορείς να έχεις νόημα, χωρίς να κάνεις θυσίες.

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει της μόδας οι άνθρωποι να μην επιζητούν μονάχα οικονομική άνεση και επαγγελματική επιτυχία. Θέλουν να κάνουν κάτι σημαντικό. Θέλουν να κάνουν κάτι που να έχει νόημα και ο κόσμος να τους το αναγνωρίσει αυτό.

Το νόημα. Η καινούρια μας πολυτέλεια.

Όπως συμβαίνει και με τόσα άλλα, έχουμε εξιδανικεύσει το νόημα. Πιστεύεις ότι πρέπει να βρεις τι είσαι ταγμένος να κάνεις στη ζωή σου. Πρέπει να το βρεις πριν πεθάνεις για να πεθάνεις ικανοποιημένος. Δεν είναι όμως τόσο εύκολο να βρει κάποιος το σκοπό της ζωής του. Είναι μία επώδυνη διαδικασία. Δοκιμασία θα έλεγα. Δεν ξυπνάς το πρωί και έχεις αποφασίσει τι θες να κάνεις για το υπόλοιπο της ζωής σου. Πρέπει να δοκιμάσεις, να δοκιμαστείς, να δεις πώς νιώθεις κάνοντας το ένα ή το άλλο. Να ξαναδοκιμάσεις όσες φορές χρειάζεται. Κανείς δεν πετυχαίνει με την πρώτη.

Και όταν βρεις το σκοπό σου να ξέρεις ότι αυτός μπορεί να αλλάξει. Διότι και εσύ, ως άνθρωπος, αλλάζεις με τον καιρό.

Ένα άλλο που καταλάβαινε ο Μπουκόφσκι, είναι ότι άλλο το να κάνεις αυτό που αγαπάς και άλλο το να αγαπάς αυτό που κάνεις. Για παράδειγμα, όταν παντρεύεσαι, δεν διαλέγεις κάποια που θα σε κάνει ευτυχισμένο κάθε ώρα και στιγμή. Δεν γίνεται, το ξέρεις πως δεν γίνεται, έτσι διαλέγεις κάποια την οποία ξέρεις ότι θα μπορείς να την ανεχτείς ακόμη και όταν σε τσαντίζει.

Ο σκοπό σου μπορεί να αλλάξει στην πορεία. Ο δρόμος σου μπορεί να αλλάξει στην πορεία. Ξεκίνησες ας πούμε λογοθεραπεία. Έγινες ηθοποιός ραδιοφώνου. Μετά δούλεψες στη μεταγλώττιση. Μετά ξεκίνησες να σχεδιάζεις τα δικά σου καρτούν. Δεν το φανταζόσουν ότι θα έφτανες εδώ ξεκινώντας λογοθεραπεία.

Η πορεία μας αλλάζει καθώς προχωράμε.

Ο έρωτας με την πρώτη ματιά είναι σπάνιος. Όπως και το να βρεις το σκοπό της ζωής σου με την πρώτη προσπάθεια. Οι περισσότεροι από μας πρέπει να χτίσουμε κομματάκι -κομματάκι τόσο τη σχέση μας, όσο και τον σκοπό μας.

Και όταν τον βρούμε μπορούμε υπερήφανα να τον αφήσουμε να μας πάει ως τη στιγμή του θανάτου μας. Θα έχουμε κάνει αυτό για το οποίο είμαστε ταγμένοι. Ζήσε τόσο καλά, όπως έλεγε ο Μπουκόφσκι, ώστε ο ίδιος ο θάνατος να τρέμει όταν θα έρθει να σε πάρει.

The post Για να βρεις το Σκοπό σου χρειάζεται να περάσεις πολλά appeared first on Men's Bible.

Με τις σχέσεις απλώς ισχύει το βλέποντας και κάνοντας. Και ο κόσμος τα θαλασσώνει.

Μέρος του όλου προβλήματος είναι ότι υπάρχουν πολλά λανθασμένα πρότυπα γύρω μας, όσον αφορά στο πώς πρέπει να είναι οι σχέσεις, πολλές από τις οποίες τελικά είναι τοξικές.

Ο παράφορος έρωτας, εκείνος που θα σε κάνει να τολμήσεις το ακατόρθωτο, ας πούμε. Ο έρωτας που δεν δίνει δεκάρα για πρακτικά ζητήματα. Όλοι τον θέλουμε, εδώ και τώρα. Όπως μας τον σέρβιραν οι ταινίες. Τείνουμε να αντιμετωπίσουμε τον άλλο ως το εργαλείο που θα μας προσφέρει τις συγκινήσεις που επιζητούμε. Ως περιουσιακό αγαθό. Όχι ως ένα πρόσωπο με το οποίο θα πρέπει να μοιραστούμε αμοιβαία συναισθηματική υποστήριξη και αλληλοσεβασμό.

Τα βιβλία περί σχέσεων επίσης δεν βοηθούν πάντα. Δεν είμαστε από διαφορετικούς πλανήτες, άντρες και γυναίκες και μην το γενικεύουμε. Και δυστυχώς ούτε η σχέση του μπαμπά και της μαμάς είναι (συνήθως) το καλύτερο παράδειγμα.

Μέσα από έρευνες έχουν προκύψει, ευτυχώς, μερικά συμπεράσματα όσον αφορά στις υγιείς και μακρόχρονες σχέσεις. Υπάρχουν μοτίβα που επαναλαμβάνονται στις επιτυχημένες σχέσεις και κάποια από αυτά έρχονται σε αντίθεση με ό,τι μάθαμε να αποκαλούμε ρομαντικό ή φυσιολογικό σε μία σχέση.

Ας δούμε τέσσερις περιπτώσεις σχέσεων που, ενώ πολλοί τις θεωρούν φυσιολογικές, είναι στην πραγματικότητα τοξικές και καταστροφικές. Διαβάστε και κλάψτε.

#1. Η λίστα

Τσακώνεστε. Και οι είναι σαν να κρατάτε μία λίστα και πετάτε ο ένας στον άλλο φταιξίματα του παρελθόντος. Είναι σαν αγώνας για το ποιος υπήρξε ο πιο άχρηστος σε αυτή η λίστα. Σαν αγώνας να αποδείξεις στον άλλο ότι σου χρωστάει περισσότερα. Ποιος κατέστρεψε τον άλλο ένα πράγμα. Σαν να ανασύρεις από τη φαρέτρα σου οπλοστάσιο ετών, για να διορθωθεί τι ακριβώς;

Τίποτα σχετικό με το όποιο τωρινό σου πρόβλημα. Η λίστα αποτελεί μία από τις πιο τοξικές συμπεριφορά. Τα άτομα δεν έχουν επιχειρήματα για να υποστηρίξουν τις σημερινές τους βλακείες και κατηγορούν ο ένας τον άλλο για περσινά ξινά σταφύλια. Όχι μόνο δεν λύνεται το τωρινό πρόβλημα, όποιο είναι, αλλά διογκώνεται η πικρία επαναφέροντας ενδεχόμενα λάθη του παρελθόντος. Μία σχέση όπου Η Λίστα απαντάται συχνά, είναι εντελώς καταδικασμένη.

Τι μπορείς να κάνεις: Κάθε ζήτημα να το λύνουν ξεχωριστά τα μέλη της σχέσης. Εκτός και αν πρόκειται για ζητήματα όπου όντως σχετίζονται με το τωρινό συμβάν. Αν πριν από τέσσερα χρόνια σου έκανε αυτό επειδή πριν από οκτώ χρόνια της είχες κάνει το άλλο, προφανώς αυτά δεν μπορούν να βοηθήσουν το τώρα ούτε να λύσουν κανένα πρόβλημα. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Μην επαναφέρεις τα παλιά.  Ή μην είσαι πια ζευγάρι με το συγκεκριμένο άτομο, αν δεν μπορείς να ξεπεράσεις τις όποιες συμπεριφορές του.

#2. Υπονοούμενα. Παθητική επιθετική συμπεριφορά

Αντί να πεις τι σε ενοχλεί πετάς υπονοούμενα. Αντί να υποδείξεις πώς πιστεύεις ότι πρέπει να λειτουργήσει η σχέση, βρίσκεις μικρόψυχους τρόπους να εκνευρίσεις τη σύντροφό σου προκειμένου να νιώσεις εσύ δικαιωμένος. Γκρινιάζεις διαρκώς, δημιουργώντας ύπουλα καταστάσεις που (πιστεύεις ότι) σε κάνουν να φαίνεσαι θύμα και σου δίνουν πάτημα να γκρινιάξεις κι άλλο. Εκνευρίζεις, ειρωνεύεσαι, σαρκάζεις. Μικρόψυχα δημιουργείς κλίμα και ροκανίζεις την υπομονή και την καλή διάθεση του συντρόφου σου.

Επίσης μια από τις τοξικές συμπεριφορές. Δείχνει ότι δεν υπάρχει άνεση στην μεταξύ σας επικοινωνία. Αν υπήρχε, δεν θα ξέπεφτες σε τέτοια καμώματα. Θα έλεγες ευθέως τι πρόβλημα έχεις. Θα καθόσουν να το λύσεις. Η παθητική /επιθετική συμπεριφορά είναι δείγμα ανασφάλειας και συμπλεγμάτων.

Τι μπορείς να κάνεις: Πες ξεκάθαρα τι σε στεναχωρεί, τι νιώθεις και τι θέλεις. Και να ξέρεις ότι το άλλο άτομο δεν υποχρεούται να ικανοποιήσει αυτές τις επιθυμίες σου. Μπορεί να σε υποστηρίξει, αν το θελήσει. Και αν σε αγαπάει, πιθανότατα θα το κάνει.

#3. Όταν φταίνε οι άλλοι για τα δικά σου αισθήματα

Ας πούμε. Πήγε άσχημα η μέρα στη δουλειά και η άλλη δεν είναι επίσης στην καλύτερη των διαθέσεων. Μιλάει στο τηλέφωνο, δεν μπορεί να σου δώσει σημασία, έχει άλλα σχέδια ενώ εσύ ήθελες να κάτσετε να δείτε μια ταινία μαζί.

Κι έτσι, της επιτίθεσαι επειδή είναι αδιάφορη και ψυχρή απέναντί σου. Εσύ που πέρασες τόσο άσχημα σήμερα, και κείνη διόλου δεν σε βοηθάει. Έπρεπε να το καταλάβει ότι χρειάζεσαι υποστήριξη. Έπρεπε να σπεύσει. Να κλείσει το τηλέφωνο, να ακυρώσει ό,τι κάνει. Εσύ μετράς πάνω από όλα. Σωστά;

Λάθος. Αυτή είναι μία ακόμα από τις τοξικές συμπεριφορές. Το να ρίχνεις στη σύντροφό σου ευθύνη για το τι αισθάνεσαι εσύ είναι σκέτος εγωισμός, ύπουλος και υπόγειος. Έχει να κάνει με σαθρά όρια και με το πώς μπορεί να καταπατηθούν σε μία σχέση. Δεν είσαι υπόλογος για το πώς αισθάνεται ο άλλος.

Δεν μπορεί να μην τολμάς να κάνεις ένα πρόγραμμα αν δεν ρωτήσεις πρώτα την σύντροφό σου, αν στο επιτρέπει. Θες να διαβάσεις μόνος; Πρέπει να το διαπραγματευτείς. Θες να δεις μια ταινία; Πρέπει να το συμφωνήσετε. Αν κάποιος από τους δύο στραβοξυπνήσει πρέπει να αναθεωρήσεις το πρόγραμμά σου γιατί προτεραιότητά σου οφείλει να είναι η καλοπέραση του συντρόφου σου.

Τέτοιες συμπεριφορές γεννάνε πάντα πικρία. Είναι κατανοητό να ζητά ο άλλος την υποστήριξή σου αν τύχει να του πάει κάτι στραβά. Αλλά αν γίνει απαίτηση η ζωή σου να εξελίσσεται γύρω από τα δικά της αισθήματα και τα δικά της θέλω, τότε κι εσύ θα γεμίσεις πικρία και θα καταλήξετε και οι δύο σε χειριστικές συμπεριφορές.

Τι μπορείς να κάνεις: Να πάρεις την ευθύνη των αισθημάτων σου. Η σύντροφός σου ας έχει την ευθύνη των δικών της αισθημάτων. Είναι λεπτή αλλά σημαντική η διαφορά μεταξύ του να υποστηρίζεις την σύντροφό σου και του να είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις. Αν γίνει κάποια θυσία πρέπει να γίνεται αυθόρμητα, όχι ο άλλος να την απαιτεί και να την αξιώνει. Αν γίνουν ενοχικοί οι δύο σύντροφοι ο ένας για τα αισθήματα ή τις κακοτυχίες του άλλου, τότε σύντομα θα αρχίσουν να γίνονται χειριστικοί, να αναπτύσσουν συμπεριφορές εξάρτησης και να γκρινιάζουν γεμάτοι πικρίες.

#4. Η ζήλεια

Τσαντίζεσαι όταν η σύντροφός σου μιλάει, τηλεφωνεί, αγγίζει κάποιον άλλον, τσαντίζεσαι ακόμη κι αν φταρνιστεί μπροστά σε κάποιον άλλο.  Μετά θυμώνεις, μετά προσπαθείς να ελέγξεις και να περιορίσεις τη σύντροφό σου. Τέτοια αισθήματα εύκολα μπορεί να οδηγήσουν σε παθολογικές συμπεριφορές, ας πούμε να χακάρεις το λογαριασμό της συντρόφου σου, να ψάχνεις το κινητό της, να την παίρνεις από πίσω και να σκας μύτη απρόσκλητος όταν έχει πάει για καφέ με φίλες.

Με εκπλήσσει ότι κάποιοι βρίσκουν αυτή τη συμπεριφορά ελκυστική, ως ένδειξη αγάπης ένα πράμα. Λένε πως αν ο σύντροφός τους δεν αισθανόταν ζήλεια δεν θα τους αγαπούσε.

Βλακείες. Είναι χειριστική και άρρωστη συμπεριφορά. Είναι εμμονική συμπεριφορά και οδηγεί σε δράματα, σκηνές ζηλοτυπίας, καυγάδες. Σημαίνει ότι δεν έχεις εμπιστοσύνη στη σύντροφό σου και τίποτα περισσότερο. Σημαίνει ότι θες να την ελέγχεις και στο κατούρημα σαν δικτάτορας. Είναι ταπεινωτικό να συμπεριφέρεσαι έτσι.

Τι μπορείς να κάνεις: Να έχεις εμπιστοσύνη στη σύντροφό σου. Τόσο ακραίο σου φαίνεται; Εντάξει, κάποια ζήλεια είναι φυσιολογική. Εντός ορίων. Αλλά τόση ζήλεια, τόση έλλειψη εμπιστοσύνης μονάχα τη δική σου ανασφάλεια προδίδουν. Πάλεψέ το λοιπόν και μην το βγάζεις στη σύντροφό σου. Αν της γκρινιάζεις κάθε μέρα ότι σε απάτησε κάποια στιγμή θα το κάνει, επειδή δεν θα έχει τίποτα παραπάνω να φοβηθεί. Όλη τη γκρίνια και τη μουρμούρα σου; Την έχει ήδη συνηθίσει. Πρόσεξε λοιπόν μήπως με τη ζήλεια σου σπρώξεις τη σύντροφό σου να σου κάνει εκείνο που περισσότερο από όλα φοβάσαι.

The post 4 Τοξικές Συμπεριφορές στις σχέσεις appeared first on Men's Bible.

Υπήρχε επίσης μία περίοδος που ήμουν πεπεισμένος ότι η κοπέλα μου με είχε παρατήσει επειδή ήμουν ανεπαρκής. Μπήκα σε απίστευτους κόπους για να αποδεικνύω σε κάθε γυναίκα που γνώριζα πόσο υπέροχος τύπος ήμουν, μέχρι που τελικά κατάλαβα ότι ήμουν μια χαρά όπως ήμουν, και μάλιστα πέρναγα και καλύτερα χωρίς την κοπέλα που με είχε εγκαταλείψει.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι συνήθως είμαστε κακοί εκτιμητές των συναισθημάτων και των επιθυμιών μας. Λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Για ένα και μοναδικό σκοπό: για να αισθανθούμε καλύτερα.

Πολλά από τις ανοησίες που πιστεύουμε είναι απλώς και μόνο μια άμυνα, ένα προπέτασμα απέναντι σε αυτό που, αν το δούμε ως έχει, ενδεχομένως θα μας πληγώσει. Η κοπέλα μου με παράτησε επειδή πια δεν με αγαπούσε. Ήταν τότε χειρότερο να το αποδεχτώ αυτό, από το να σκεφτώ ότι δεν την ικανοποιούσα πια σεξουαλικά.

Ακούς από παντού δικαιολογίες του τύπου:

#1. «Αν μπορούσα να κάνω αυτό, η ζωή μου θα ήταν υπέροχη»

Με ό,τι θέλεις εσύ στη θέση του αυτό. Να παντρευτείς. Να πηδήξεις. Να πάρεις αύξηση, να πάρεις καινούριο αυτοκίνητο… Προφανώς όμως καταλαβαίνεις πως ότι κι αν είναι το αυτό δεν πρόκειται να σε κάνει ευτυχισμένο. Κανένας τόσο μεμονωμένος στόχος δεν μπορεί να σου προσφέρει αιώνια ευτυχία.

Ο εγκέφαλός μας πάντα κολλάει σε τέτοια μοτίβα. Αν είχα αυτό, αν είχα το άλλο. Απλώς δεν λειτουργούν όπως φανταζόμαστε.

Ως είδος είμαστε ρυθμισμένοι σε μία μόνιμη κατάσταση ήπιας δυσαρέσκειας. Ποτέ δεν μας αρέσει έτσι όπως είμαστε. Βιολογικά βγάζει νόημα αυτό. Ο πρωτόγονος δεν ήταν ικανοποιημένος με ό,τι είχε, εξελίχθηκε και έπαψε να είναι πρωτόγονος. Ο πρωτόγονος φοβόταν ενστικτωδώς για το μέλλον του είδους του και γεννοβολούσε όλη την ώρα.

Εξελικτικά, λειτουργεί. Σαν μοντέλο ευτυχίας δυστυχώς δεν βολεύει. Αν πάντα προσβλέπουμε στο επόμενο στάδιο, ποτέ δεν είμαστε ικανοποιημένοι με το τώρα. Με διάφορες τεχνικές συμπεριφοράς μπορεί να μειωθεί το αίσθημα αυτό αλλά ποτέ δεν εξαλείφεται πλήρως. Ο άνθρωπος, τι να κάνουμε, δουλεύει με αυτό το λογισμικό.

Μάθε λοιπόν να αποδέχεσαι το αίσθημα του ανικανοποίητου. Μάθε να το απολαμβάνεις. Να μην είναι το ζητούμενο να φτάσεις κάπου. Να είναι το να απολαύσεις το ταξίδι.

#2. «Αν είχα χρόνο, θα έκανα αυτό»

Τρίχες. Αν θέλεις να το κάνεις, αν πραγματικά το θέλεις, ο χρόνος θα βρεθεί. Πολλές φορές όταν βρεθεί ο χρόνος, μπορεί να βαρεθείς να το κάνεις.

Ήθελα να μάθω να κάνω σέρφινγκ. Πάω, νοικιάζω μια σανίδα. Σε μερικές ώρες χάνω το ενδιαφέρον και τον ενθουσιασμό μου. Και το σκάκι μου αρέσει αλλά δεν βρίσκω χρόνο. Γλώσσες όμως, που πραγματικά θέλω να μάθω, βρίσκω χρόνο και μαθαίνω.

Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι βρίσκουμε και χρόνο και τρόπο όταν κάτι μας ενδιαφέρει αληθινά πολύ. Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι ερωτεύονται τους στόχους τους. Όχι τον κόπο και τον αγώνα που χρειάζεται για να επιτυχείς αυτούς τους στόχους.

Θα πεις: «όχι, δεν κατάλαβες. Εγώ είμαι στα αλήθεια υπερβολικά απασχολημένος».

Μα το ότι είσαι απασχολημένος δείχνει ότι έχεις επιλέξει να επενδύσεις κάπως το χρόνο σου. Και τον επενδύεις στα σημαντικά για σένα πράγματα. Αν δουλεύεις υπερβολικά πολλές ώρες και βγάζεις πολλά χρήματα τότε αυτό μετράει για σένα περισσότερο από κάθε τι άλλο. Αν πάλι το εξοντωτικό σου ωράριο σε εμποδίζει να πραγματώσεις κάποιο όνειρό σου, τότε πάψε να δουλεύεις τόσες πολλές ώρες. Θα κερδίζεις λιγότερα. Θα ιεραρχήσεις διαφορετικά τη ζωή σου. Αν το θέλεις, μπορείς πάντα να το κάνεις. Ίσως όμως απλώς δεν το θέλεις αρκετά.

#3. «Κάτι πάει στραβά με μένα»

Ακόμη μία σαθρή δικαιολογία. Αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο πολλών συμπλεγμάτων, η πεποίθηση ότι κάτι πάει στραβά με σένα. Είναι ωστόσο άμεσο επακόλουθο μιας πολυπληθούς κοινωνίας όπου όλα επικοινωνούνται φανερά. Βομβαρδιζόμαστε από πρότυπα και είναι αναπόφευκτο να πέσουμε κάποια στιγμή στην παγίδα της σύγκρισης. Είτε το βλέπουμε μόνοι μας είτε μας το θυμίζουν οι άλλοι. Πόσο πιο όμορφοι ή πιο άσχημοι είμαστε από τον τάδε, πόσο πλουσιότεροι ή φτωχότεροι από τον δείνα…

Το φαινόμενο λέγεται κοινωνικοποίηση και είναι χρήσιμο πράγμα. Μας μαθαίνει να συνυπάρχουμε με τις διαφορετικότητές μας. Να μην ανοίγουμε ο ένας το κεφάλι του άλλου με το τσεκούρι.

Αλλά από την άλλη, η συνύπαρξη μας βάζει στην περιπέτεια να συγκριθούμε. Να σκεφτούμε ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί όπως είμαστε, να σκεφτούμε ότι έχουμε ελαττώματα και ψεγάδια. Κι αν κάποτε είχαμε και κάποια συναισθηματική απογοήτευση, κάποιου είδους απόρριψη σε όποιο επίπεδο, το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο.

Και έτσι μειώνουμε τον εαυτό μας. Συνεχώς. Πιστεύουμε ότι κάποιο εγγενές μας κουσούρι γεννοβολά δυστυχία και πνίγει στη μιζέρια τη ζωή μας.

Και το χειρότερο από όλα είναι ότι αυτές οι πεποιθήσεις κατά κάποιον τρόπο μας παρέχουν ασφάλεια, και ξεβολευόμαστε αν τις αφήσουμε.

Γιατί όμως; Γιατί να μας αρέσει να νιώθουμε σχεδόν υπάνθρωποι; Η θλιβερή απάντηση είναι ότι αυτό μας κάνει κατά κάποιον τρόπο να νιώθουμε ξεχωριστοί. Έχουμε μετά το δικαίωμα να είμαστε θύματα, μάρτυρες, γιατί αν αποδεχτούμε ότι έχουμε ίσες δυνατότητες με όλους τους άλλους τότε δεν θα είμαστε πια αξιοθρήνητοι. Είναι βολική η θυματοποίησή μας. Μας απαλλάσσει από πολλές ευθύνες. 

#4. «Θέλω να αλλάξω, αλλά δεν μπορώ επειδή…»

Εντάξει, εδώ είναι καθαρά δικαιολογίες. Εκτός και αν εννοείς «Μακάρι να μπορούσα μόνο που δεν θέλω». Θα μου πεις, όλοι ζούμε τη ζωή μας με δικαιολογίες. Όποιος θέλει να αλλάξει, αλλάζει. Και όποιος συνεχώς μιζεριάζει τότε πιθανώς περνά καλά με τη μιζέρια του. Με κάποιον υποσυνείδητο και άρρωστο τρόπο, αλλά περνάει καλά.

Μιλούσα με κάποιον μαθητή μου τις προάλλες. Είχε φιλοδοξίες, ήθελε να κάνει πράγματα αλλά το σύστημα, όπως είναι στημένη η κοινωνία, δεν τον άφηνε να το προσπαθήσει. Φυσικά δεν ήταν αυτό. Η διαρκής του γκρίνια για το σύστημα τον έκανε να νιώθει σημαντικός. Ήταν ευκολότερο να γκρινιάζει και να μην δρα. Ήταν ευκολότερο να μην δρα και να φταίει κάτι άλλο. Ήταν ευκολότερο να πιστεύει σε ψέματα.

Απαντά στην ανάγκη μας να είμαστε σημαντικοί, όλο αυτό. Και στην περίπτωση που σου περιέγραψα ένας φιλόδοξος, νέος άνθρωπος προτιμούσε να μείνει στην ασφάλεια της μιζέριας του παρά να ρισκάρει να αποτύχει.

#5. «Μα εγώ ξέρω τι κάνω»

Βέβαια, φίλε μου. Βέβαια…

Φίλε μου κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς κάνει. Λυπάμαι που στο λέω. Δοκιμάζοντας πάμε όλοι. Βλέποντας και κάνοντας. Και ποτέ δεν έρχονται όλα με την πρώτη.

The post Λέμε ψέματα στον εαυτό μας appeared first on Men's Bible.

Και πολλοί από μας ζούμε με το φόβο ότι, κάποια μέρα, οι ανάγκες μας δεν θα μπορούν πλέον να ικανοποιηθούν όπως άλλοτε. Ότι το πρόσωπο που μας αγαπά θα πάψει να μας αγαπά. Ότι θα χάσουμε τη δουλειά που μας προσέφερε υλική άνεση. Θα χάσουμε την δημιουργικότητα, την έμπνευσή μας που κάποτε μας έδινε κίνητρο για να ζούμε. Θα χάσουμε την ομορφιά μας, αλλοίμονο.

Κι έτσι αρπαζόμαστε από το αντικείμενο, ή το πρόσωπο που μας ικανοποιεί αυτές τις ανάγκες. Προσπαθούμε ώστε η σύντροφός μας να μας αγαπά ακόμη πιο πολύ. Δουλεύουμε με περισσότερη μανία. Ξοδεύουμε περιουσίες σε πλαστικές προκειμένου να διατηρήσουμε την ομορφιά της νεότητάς μας.

Αυτό όμως μας κάνει σκλάβους, τελικά, είτε στα πρόσωπα, είτε στα αντικείμενα, είτε στις καταστάσεις. Αν νιώθουμε ότι μονάχα για την εμφάνισή μας ή τα λεφτά μας μας εκτιμούν, τότε εγκλωβιζόμαστε στα λεφτά και στην εμφάνισή μας. Υπ’ όψη ότι και τα δυο αυτά γίνονται πολύ κακοί αφέντες.

Αν πιστέψουμε ότι η σύντροφός μας είναι ο μοναδικός που μας κάνει να νιώθουμε ευτυχισμένοι, τότε πέφτουμε πάνω της προσκολλόμαστε πάνω της, διότι τι θα γίνουμε αν αύριο μας φύγει;

Η ζωή μας λοιπόν κυβερνάται από ανασφάλεια. Μπερδεύουμε τα μέσα ικανοποίησης μίας ανάγκης μας με την ίδια την ανάγκη.

Δεν χρειάζεσαι την κοπέλα σου, χρειάζεσαι να σε αγαπούν. Δεν χρειάζεσαι μία τέλεια εξωτερική εμφάνιση, χρειάζεσαι να σε εκτιμάνε. Δεν χρειάζεσαι τη δουλειά σου, χρειάζεσαι να βιοποριστείς.

Στην πραγματικότητα, χρειάζεσαι μονάχα τον εαυτό σου.

Απλώς δεν το ξέρεις, ή ικανοποιείς την ανάγκη σου αυτή με ένα εκατομμύριο άσχετους τρόπους.

Το μόνο που χρειάζεσαι…

Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αυτοπεποίθηση. Την βεβαιότητα ότι μπορείς να τα καταφέρεις, ότι μπορείς και θα μπορείς να βρεις όσα χρειάζεται για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες που έχουμε όλοι.

Η σύντροφός σου μπορεί να σε αφήσει κάποτε. Μπορεί να σε προδώσει. Μπορεί να πεθάνει, άνθρωποι είμαστε. Αλλά θα βρεις κάποια άλλη. Μπορεί να χάσεις τη δουλειά σου. Θα βρεις άλλη κάποια στιγμή. Πρέπει να το πιστέψεις ότι μπορείς να το επιτύχεις αυτό. Θα περάσουν τα χρόνια και το πρόσωπό σου δεν θα είναι πια αυτό που ήταν. Πάντα όμως θα υπάρχουν μέσα σου πράγματα που ο χρόνος δεν μπορεί να σου πάρει. Και που θα τα εκτιμούν και θα τα σέβονται.

Οι μελέτες έχουν αποδείξει ότι οι άνθρωποι που έχουν την ατυχία να χάσουν κάποιο μέλος του σώματός τους δεν είναι ούτε πιο δυστυχισμένοι ούτε λιγότερο πνευματικά υγιείς από το γενικότερο μέσο όρο. Η ψυχή, όταν είναι ολόκληρη, δεν έχει τίποτα εξωτερικό να φοβηθεί.  Αν είναι ολόκληρη, είπαμε.

Τι θα έκανα αν…;

Κάποιος με ρώτησε τι θα έκανα αύριο, αν ξυπνούσα χωρίς φίλους, χωρίς λεφτά, χωρίς τίποτα. Δεν μπορώ να απαντήσω ακριβώς.

Δεν ξέρω πώς θα περνούσα τις πρώτες μέρες χωρίς καθόλου λεφτά. Και ξέρω πως θα ένιωθα μοναξιά.

Αλλά ξέρω επίσης πως, τελικά, θα τα κατάφερνα. Θα αγωνιζόμουν, θα παραπονιόμουν, θα έκλαιγα. Θα τα κατάφερνα όμως. Γιατί αν το σκεφτείς καλά, ό,τι έχουμε κάποια στιγμή θα χαθεί. Με κάποιον τρόπο. Ευτυχία δεν σημαίνει να μην χάσεις ποτέ όσα έχεις. Ευτυχία σημαίνει να μπορείς να προσαρμόζεσαι ακόμη και στην απώλεια.

Το μόνο που έχεις ανάγκη είναι ο εαυτός σου. Το μόνο που πρέπει να προσέχεις να μην χάσεις.

Δεν είναι οι άνθρωποι, δεν είναι τα πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο. Ο εαυτός σου σε κάνει ευτυχισμένο. Θα λυπόμουν αν έχανα τους ανθρώπους μου. Θα πενθούσα. Θα έβρισκα τελικά καινούριους ανθρώπους. Θα έβρισκα καινούριες ασχολίες.

Θα συνέχιζα τη ζωή μου.

The post Χρειάζεσαι μόνο τον εαυτό σου! appeared first on Men's Bible.

Ψυχολογικές ανάγκες και τακτική

Όλοι οι άνθρωποι διαθέτουν βασικές ψυχολογικές ανάγκες. Αν δεν τις ικανοποιήσουμε υποφέρουμε. Όπως χρειάζεσαι το φαγητό, όπως χρειάζεσαι τον ύπνο, όπως χρειάζεσαι ένα καταφύγιο, το ίδιο χρειάζεσαι να καλύπτεις και τις ψυχολογικές σου ανάγκες, προκειμένου να εξασφαλίσεις την ψυχική και διανοητική σου ισορροπία.

Οι ψυχολόγοι έχουν καταγράψει ένα πλήθος συναισθηματικών αναγκών αλλά υπάρχουν τέσσερις βασικές: η ασφάλεια, η αυτοεκτίμηση, η αυτονομία, και η συσχέτιση. Για να είμαστε ευτυχείς και ισορροπημένοι πρέπει να ικανοποιούμε παράλληλα και τις τέσσερις αυτές ψυχολογικές ανάγκες. Αν δεν το κάνουμε, ο νους μας αρχίζει να απεργάζεται τρόπους για να αναπληρώσει την ικανοποίησή τους, ακόμη και εις βάρος της φυσικής ή της πνευματικής μας υγείας. Αν κάποιος δεν μπορέσει ποτέ να αποκτήσει αρκετή αυτοεκτίμηση γίνεται καταθλιπτικός, μπορεί να καταλήξει και στην αυτοκτονία. Αν δεν αυτονομηθείς, θα καταλήξεις εξαρτώμενος για όσο ζεις, ανήμπορος να δράσεις μόνος σου.

Το σεξ όμως είναι μία τακτική που την χρησιμοποιούμε προκειμένου να ικανοποιήσουμε τις ψυχολογικές μας ανάγκες. Δεν είναι το ίδιο ανάγκη.

Οι άντρες και οι γυναίκες έχουν διαφορετικές ανάγκες.

Πολλές παρεξηγήσεις μεταξύ αντρών και γυναικών σχετικά με το σεξ προκύπτουν από το γεγονός ότι οι άντρες και οι γυναίκες συνήθως κάνουν σεξ προκειμένου να ικανοποιήσουν διαφορετικές ανάγκες. Ας πούμε, παραδοσιακά, ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσει μία γυναίκα ένα σίγουρο μέλλον και υγιή παιδιά ήταν να παντρευτεί έναν επιτυχημένο άντρα. Έτσι επέλεγε το σεξουαλικό σύντροφό της. Ακόμη και σήμερα, ένας άντρας που μπορεί να εξασφαλίσει ένα σίγουρο και σταθερό περιβάλλον σε μία γυναίκα, ασκεί άλλη γοητεία.

Οι γυναίκες επίσης έχουν υποχρεωθεί ιστορικά να καταπιέζουν τη σεξουαλικότητά τους, ή να τη θεωρούν κάτι το ντροπιαστικό. Έτσι έχουν αναπτύξει μία αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ του σεξ από τη μία, και της ανάγκης τους να τις εκτιμούν από την άλλη. Έχουν μάθει λοιπόν να επιζητούν το σεξ ως τρόπο συσχέτισης και συγχρωτισμού, καθώς βαθιά μέσα τους αισθάνονται άβολα να το επιζητήσουν για οποιοδήποτε άλλο λόγο.

Οι άντρες από την άλλη, παραδοσιακά χρησιμοποιούσαν το σεξ ως σύμβολο στάτους, ανάμεσα στους άλλους άνδρες. Αν είσαι ένας άντρας που κοιμάται με πολλές γυναίκες συνήθως αυτό σημαίνει ότι είσαι ένα επιτυχημένος άντρας. Έτσι οι άντρες έχουν καταλήξει να επιζητούν το σεξ ως μέσο εκπλήρωσης της ανάγκης τους για αυτοεκτίμηση.

Επειδή λοιπόν άντρες και γυναίκες επιζητούν εκ παραδόσεως το σεξ για να ικανοποιήσουν διαφορετικές ψυχολογικές ανάγκες, υποφέρουν από έλλειψη αλληλοκατανόησης. Κατακρίνουν οι μεν τους δε, οι άντρες ότι οι γυναίκες γίνονται χειριστικές κι αρπάζονται από πάνω τους, μέσω του σεξ, ενώ οι γυναίκες ότι οι άντρες ρίχνονται στο σεξ λόγω ανασφάλειας και απελπισίας.

Το να κυνηγάς λοιπόν το σεξ ως μέσο να καλύψεις ανασφάλειες, ή ως μέσο για να σχετιστείς συναισθηματικά, μονάχα προβλήματα θα σου δημιουργήσει. Τελεία και παύλα.

Αν μπορέσεις να ικανοποιήσεις τις ψυχολογικές σου ανάγκες μέσω μιας γκάμας δραστηριοτήτων, ας πούμε επαγγελματική επιτυχία, κοινωνική ζωή, υγιή οικογενειακή ζωή κ.λπ. τότε μπορείς να αναζητήσεις το σεξ νοιώθοντας ήδη πληρότητα με τον εαυτό σου, πράγμα που είναι πολύ ελκυστικό.

Οι άντρες και οι γυναίκες πέφτουν στην παγίδα των αναγκών τους και μετά τις προβάλλουν πάνω στους άλλους. Ας πούμε, οι γυναίκες βλέπουν τους άντρες ψυχρούς και κτηνώδεις, επειδή περιμένουν ότι οι άντρες θα έχουν την ίδια ανάγκη να σχετιστούν όπως και κείνες. Οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες χειριστικές και ψεύτρες επειδή υποθέτουν ότι κι εκείνες αντιμετωπίζουν το σεξ ως εργαλείο ανόδου της αυτοεκτίμησής τους, όπως κάνουν και οι ίδιοι. Και οι δυο είναι λάθος, και κατακρίνουν άδικα το σύντροφό τους.

Το σεξ, η συσχέτιση, οι ψυχολογικές μας ανάγκες

Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να σχετιστούμε ο ένας με τον άλλο. Αρχικά, το παιδί με τους γονείς του. Κατόπιν, κι αν υποθέσουμε ότι οι γονείς μας έχουν κάνει καλή δουλειά ώστε να απαγκιστρωθούμε υγιώς από αυτούς, το ενδιαφέρον μας για συσχέτιση μετατίθεται στους ερωτικούς μας συντρόφους. Ερωτευόμαστε και συνήθως παραμένουμε ερωτευμένοι μέχρι να ξεπετάξουμε κανα δυο παιδιά, ή και παραπάνω.

Και έτσι, ενώ το σεξ είναι μία απολύτως φυσιολογική λειτουργία, και σε κάποια σημεία δεν διαφέρει ας πούμε από το φαγητό, ωστόσο η εξέλιξή μας ως είδος έχει εμπλέξει το σεξ με τις ψυχολογικές μας ανάγκες για αυτοεκτίμηση και συσχέτιση. Δεν είναι εύκολο να αποσυνδέσουμε το μεν από τις δε. Ακόμη και αν κάποιος προσπαθήσει να καταπιέσει τις ανάγκες αυτές, θα επιστρέψουν μαινόμενες να τον οδηγήσουν σε άρρωστες συμπεριφορές εξάρτησης.

Για αυτό ακόμη και οι πιο ψυχροί άνθρωποι έχουν ένα συναισθηματικό ξέσπασμα, συνήθως με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Για αυτό οι γυναίκες λατρεύουν το ρομάντζο και περιμένουν αυτόν που θα τις συνταράξει. Για αυτό γίνονται τόσο αγχωτικά τα ραντεβού μας. Για αυτό, όποτε το πολύ πορνό σε κάνει να νιώθεις κάπως loser. Γιατί νιώθεις ότι δεν αξίζεις αρκετά (να η αυτοεκτίμηση) ώστε να τον αγαπήσουν (να και η συσχέτιση).

Όλα έχουν να κάνουν με συναισθηματικές, ψυχολογικές ανάγκες.

Το σεξ δεν είναι σαν το φαγητό, επειδή πρώτον, δεν πεθαίνεις χωρίς αυτό και δεύτερον είναι εκτός των άλλων μία συναισθηματική εμπειρία. Η φύση τα έχει ρυθμίσει όλα στην εντέλεια. Μας δημιουργεί τις ψυχολογικές ανάγκες που μπορούν να εκπληρωθούν με το σεξ, ώστε να μένουμε ο ένας πλάι στον άλλο και να νοιαζόμαστε, δημιουργώντας κοινωνίες. Μπορεί να τσιμπολογάμε που και που. Κι αν χωρίσουμε νοιώθουμε άσχημα, και το παλεύουμε αναζητώντας καλό σεξ, ώστε να ξανανιώσουμε καλά με τον εαυτό μας.

Δεν έχει να κάνει λοιπόν με το σεξ καθαυτό. Έχει να κάνει με το πώς νιώθεις με τον εαυτό σου. Έτσι τα έφτιαξε η φύση, και μην περιμένεις να αλλάξει σύντομα.

The post Η βασική παρεξήγηση για το Σεξ appeared first on Men's Bible.

Η δράση δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα της κινητοποίησης. Είναι και η αιτία κάθε κινητοποίησης.

Πολλοί άνθρωποι πρέπει κάπως να κινητοποιηθούν για να περάσουν στη δράση. Και κινητοποιούνται, διεγείρονται δηλαδή, συνήθως από κάποια έμπνευση, κάποιο έντονο αίσθημα.

Ας πούμε, κινητοποιούνται ώστε να μελετήσουν για το διαγώνισμα που ακολουθεί. Φοβούνται τις συνέπειες αν αποτύχουν. Ή, καταπιάνονται με την εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου αν αισθανθούν ότι τους εμπνέει, η ίδια η μουσική και η συγκίνηση που αυτοί προκαλεί στους ανθρώπους που θα τους ακούσουν να παίζουν.

Και τις περισσότερες στιγμές τις ζωής μας, μας λείπει η έμπνευση. Αισθανόμαστε ληθαργικοί, απαθείς, δεν έχουμε στόχους ή αν έχουμε, δεν κινητοποιούμαστε αρκετά ώστε να τους πραγματώσουμε.

Έμπνευση –> Κινητοποίηση—> Επιθυμητή δράση

Υπάρχει λοιπόν ένα πρόβλημα όταν λειτουργούμε σε αυτό το πλαίσιο: συχνά η δράση και οι αλλαγές που τόσο χρειαζόμαστε στη ζωή μας, είναι αποτέλεσμα αρνητικών αισθημάτων που ταυτόχρονα μας εμποδίζουν να δράσουμε.

Αν κάποιος, για παράδειγμα, έχει ως στόχο να ξαναφτιάξει τη σχέση του με τη μητέρα του, τα συναισθήματα της κατάστασης αυτής (πόνος, μετάνοια, προσπάθεια να αποφύγεις το συγκεκριμένο πρόσωπο) αντιτίθενται πλήρως στη δράση που πρέπει να αναλάβει ώστε να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το γονιό σου, πρέπει να επικοινωνήσεις, πρέπει να είσαι ειλικρινής. Αν θες να χάσεις βάρος και ταυτόχρονα αισθάνεσαι ντροπή για το σώμα σου όπως είναι τώρα, πιθανώς το να πας σε ένα γυμναστήριο μάλλον θα υπερδιπλασιάσει τα αρνητικά αισθήματα εκείνα που σε κρατάνε τόσα χρόνια να παχαίνεις στον καναπέ σου. Τα παλιά μας τραύματα, οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες μας, το αίσθημα της ενοχής, της ντροπής και του φόβου συχνά μας κινητοποιούν προς εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από την επιθυμητή.

Πώς κινητοποιούμαστε

Είναι λίγο φαύλος κύκλος. Μία ατέρμονη λούπα. Έμπνευση- κινητοποίηση -δράση –έμπνευση- κινητοποίηση-δράση κ.λπ.

Η δράση προκαλεί συναισθηματική αντίδραση, προκαλεί κινητοποίηση και έμπνευση για να προχωρήσεις σε περισσότερη δράση και πάει λέγοντας. Αν εκμεταλλευτούμε τη γνώση αυτή μπορούμε να επαναρυθμίσουμε το σκεπτικό μας ως εξής: Δράση – Έμπνευση- Κινητοποίηση.

Το συμπέρασμα είναι ότι αν σου λείπει η κινητοποίηση, το κίνητρο για να κάνεις μία σημαντική αλλαγή στη ζωή σου, τότε προσπάθησε να κάνεις κάτι, οτιδήποτε και αν είναι αυτό, και μετά να δρέψεις την αντίδραση στη δράση σου αυτή ως κίνητρο για να κινητοποιήσεις τον εαυτό σου.

Εγώ το λέω «η Αρχή του Κάνε Κάτι». Και την ανέπτυξα τυχαία πριν χρόνια, όταν δούλευα σύμβουλος και βοηθούσα ανθρώπους που οι φόβοι τους και η απάθεια τούς είχαν μουδιάσει και τούς είχαν μαγκώσει κάθε αίσθημα δραστηριοποίησης.

Πώς μπορείς να κινητοποιηθείς; Κάνε το πρώτο βήμα. Κάνε Κάτι.

Ξεκινούσα με την πολύ πραγματιστική δήλωση: με πληρώσατε για να έρθω. Άρα, κάντε κάτι. Δεν με νοιάζει τι, κάντε κάτι. 

Και κείνο που διαπίστωνα ήταν ότι όταν έκαναν κάτι, αδιάφορο πόσο ασήμαντο, αμέσως αισθάνονταν την έμπνευση, την ανάγκη, να κάνουν κάτι ακόμη. Σαν να έστελναν στους εαυτούς τους ένα σήμα: «Αφού το κατάφερα αυτό, τότε μπορώ και περισσότερα». Και έτσι, σταδιακά, το προχωρούσαμε.

Πώς να αποκτήσεις κίνητρο για οτιδήποτε

Με τα χρόνια, εφαρμόζω και στον εαυτό μου την αρχή του «Κάνε Κάτι».

Έχω τη δική μου δουλειά. Δεν μου αρέσει να έχω αφεντικά να μου λένε τί και πώς. Παίρνω ρίσκα, επενδύω και διακινδυνεύω. Όχι μόνο οικονομικά αλλά και συναισθηματικά. Δεν είναι ότι δεν με τσακίζει πού και που. Δεν είναι ότι δεν έχω τις ανασφάλειές μου, τις αβεβαιότητές μου. Και όταν κανείς δεν υπάρχει κοντά σου να σε δραστηριοποιήσει, τότε είναι εξαιρετικά εύκολο να κάτσεις στην πολυθρόνα σου και να αφεθείς στην τηλεόραση. Τα πρώτα χρόνια που δούλευα μόνος, περνούσαν εβδομάδες χωρίς σπουδαία βελτίωση. Ήμουν τόσο αγχωμένος με όσα είχα να κάνω και συχνά έμπαινα στον πειρασμό να τα αναβάλω. Έμαθα γρήγορα ότι όταν πίεζα τον εαυτό μου να εκπληρώσω κάποιους στόχους, έστω και μικρούς, οι μεγαλύτεροι στόχοι μου φαίνονταν μετά ευκολότεροι. Όποτε είμαι αγχωμένος εφαρμόζω την αρχή του Κάνε Κάτι. Είναι ευκολότερο να κάνεις πολλά, όταν έχεις ξεκινήσει κάνοντας κάτι απλό. Και τελικά, προκύπτει και η διάθεση για εκείνο που πραγματικά πρέπει να κάνεις. Το κίνητρο, η κινητοποίηση που λέγαμε παραπάνω, σου έρχεται φυσικά. Η έμπνευση είναι γνήσια. Είναι ένας πολύ ευχάριστος τρόπος αυτός για να εκπληρώνεις τους στόχους σου.

Άκουσα πρόσφατα μία ιστορία για κάποιον που είχε γράψει πάνω από 70 βιβλία. Πώς το κατάφερε τον ρωτούσαν. Και εκείνος είπε, 200 παλιολέξεις την ημέρα. Η ιδέα εδώ είναι ότι πίεσε τον εαυτό του να γράψει τις 200 παλιολέξεις και τελικά η ίδια η δραστηριότητα της γραφής τον ενέπνευσε ώστε να γράψει και τις χιλιάδες όμορφες λέξεις.

Το σκεπτικό αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμο, και θα σου είναι εύκολο και να το υιοθετήσεις. Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο πολύ πείθομαι ότι η επιτυχία δεν έχει να κάνει ούτε με την τύχη ούτε με τα ταλέντα, αλλά με την δράση. Μπορείς να επιτύχεις κάτι χωρίς να ξέρεις πώς το πέτυχες. Μπορείς να επιτύχεις κάτι χωρίς να έχεις γεννηθεί με κάποιο σπάνιο ταλέντο. Αλλά να επιτύχεις κάτι χωρίς να κάνεις ποτέ τίποτα, αυτό είναι αδύνατο.

The post Δυσκολεύεσαι; Απλά κάνε κάτι! appeared first on Men's Bible.

Κατά τραγική ειρωνεία αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν το έχουμε νεότεροι. Μας είναι ευκολότερο να κάνουμε φίλους όταν είμαστε ας πούμε παιδιά, ακόμη και στενούς φίλους. Μα όσο μεγαλώνουμε, χάνουμε την ικανότητά μας αυτή.

Καθώς μεγαλώνουμε και χάνουμε τους φίλους μας, απομένουμε ξαφνικά με ένα κενό συναισθηματικό. Είναι άσχημο το ότι δεν μειώνεται η ανάγκη μας για συντροφικότητα, αλλά μειώνονται οι ευκαιρίες μας να την αποκτήσουμε. Μας φοβίζει η πιθανότητα να ανοιχτούμε, να φανούμε ευάλωτοι. Έτσι, βασιζόμαστε στη σχέση μας για να μας καλύψει κάθε συναισθηματική μας ανάγκη.

Η οικειότητα λοιπόν αναγκαστικά γίνεται κάτι που το μοιραζόμαστε με γυναίκες, όχι με άντρες φίλους μας, και αν ποτέ το δούμε να συμβαίνει κάπου σπεύδουμε να κρεμάσουμε ταμπέλες …διφορούμενου σεξουαλικού προσανατολισμού.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να το πούμε. Οι άντρες θέλουν να κάνουν φίλους άλλους άντρες αλλά φοβούνται ότι θα παρεξηγηθούν. Έτσι η ικανότητά μας να κάνουμε φίλους ατονεί. Και εξαφανίζονται και οι ευκαιρίες μας. Κι έτσι απομένεις μόνος. Σχετίζεσαι, μιλάς, επικοινωνείς. Αλλά κανείς δεν θα απλώσει ένα φιλικό χέρι όταν θα σε βρει το κακό.

Πώς θα τα καταφέρεις λοιπόν να γίνεις φίλος με άλλους άνδρες;

Αξιοποίησε τις ευκαιρίες

Ως παιδιά, το μόνο που χρειαζόταν ήταν να βρούμε ένα αγόρι με παρόμοια ενδιαφέροντα με τα δικά μας. Ως ενήλικες είναι πιο δύσκολο. Δεν έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε ανθρώπους μόνο και μόνο για να τους κάνουμε φίλους, όπως συνέβαινε στο σχολείο. Ούτε είναι εύκολο να βρεθούμε με ανθρώπους που να έχουν μαζί μας πολλά κοινά. Στο γραφείο οι άνθρωποι είναι ανάκατοι, ηλικιακά, κοινωνικά, μορφωτικά, οικογενειακά. Οι ομοιότητες είναι εκείνες που αποτελούν τη βάση σε μία φιλία.

Επίσης, είμαστε πιο καλοί στο να κάνουμε γνωριμίες παρά στο να κάνουμε φιλίες. Ξέρεις, γνωριμίες που θα κάτσεις μεν να κάνεις μια κουβέντα, αλλά δεν θα γίνετε και κολλητοί. Δεν είναι άσχημο όμως αυτό. Διότι από αυτό μπορείς να ξεκινήσεις. Στο κάτω –κάτω δεν μπορείς να ξέρεις από την αρχή με ποιον θα ταιριάξεις και ποιον θα κάνεις φίλο. Μπορεί να έχει κοινά ενδιαφέροντα με ένα συνάδελφο, αλλά να μην υπάρχει καμία χημεία για πιο ουσιαστική φιλία. Ενώ μπορεί να συναντήσεις κάποιον τυχαία και να γίνετε κολλητοί.

Ξεκίνα λοιπόν διευρύνοντας τον κοινωνικό σου περίγυρο. Αυτό θα σου δώσει την ευκαιρία να γνωρίσεις περισσότερο κόσμο. Ας σου φαίνονται περιστασιακές οι πιο πολλές από τις γνωριμίες που κάνεις. Δεν ξέρεις πώς μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα.

Μοιράσου κοινά ενδιαφέροντα

Επίσης, εκείνο που δυσκολεύει τους άντρες είναι ότι οι αντρικές φιλίες εστιάζουν σε δραστηριότητες. Δεν βλέπεις τη φιλία απλώς προς χάριν της φιλίας. Σε μερικές περιπτώσεις η συσχέτιση σου είναι τελείως αδύνατη, και μόνο στα πλαίσια μιας κοινής δραστηριότητας μπορείς να την αποδεχτείς. Το πρόσχημα λοιπόν αυτό, η ιδέα ότι βρίσκεσαι με κάποιον για να κάνετε πράγματα και όχι απλώς για να περάσεις χρόνο μαζί του, σε βοηθάει να αποτινάξεις τον υποσυνείδητο φόβο ότι αυτό που κάνεις είναι «θηλυπρεπές». Διάολε βρίσκεσαι με άντρες και πίνεις μπύρες, δεν κουτσομπολεύετε σαν γκόμενες! Παίζετε μαζί παιχνίδια, Mortal Kombat, Call of Duty. Έτσι κάνουν οι άντρες αν δεν θέλουν να φανούν οι συναντήσεις τους σαν ραντεβουδάκια. (Και φυσικά και μόνο από τον τρόπο που το γράφω, καταλαβαίνεις πόσο διαφωνώ με αυτή τη λογική).

Τόσες κοινότητες στην ουσία τί κάνουν; Παρέχουν το πρόσχημα για να χτιστεί μία αντρική φιλία. Οι αντρικές λέσχες. Σκέψου μία λέσχη μοτοσυκλετιστών, για παράδειγμα. Τα μέλη μια χαρά μπορούν να ανοιχτούν και να κάνουν φιλίες και κανείς δεν θα αμφισβητήσει κανενός την ανδροπρέπεια. Όταν γκαζώνεις πνιγμένος σε σίδερο και δερμάτινα, όταν τσουγκρίζεις μπυροπότηρα κανείς δεν μπορεί να αναρωτηθεί γιατί κάνεις τόσο παρέα με άλλους άνδρες.

Είναι λοιπόν συχνά ευκολότερο να κάνεις μία ουσιαστική φιλία μέσα από γνωριμίες μεταξύ ανθρώπων που μοιράζεστε ενδιαφέροντα. Κοινότητες διαδικτυακές, λέσχες, ερασιτεχνικές καλλιτεχνικές και αθλητικές ομάδες. Σε τέτοια μέρη θα βρεις ανθρώπους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα με σένα και που θέλουν να κοινωνικοποιηθούν. Αυτού του είδους οι ομάδες έχουν έναν τρόπο να τονίσουν ότι «είμαστε όλοι το ίδιο» ενώ στο πλαίσιο της κοινής δραστηριότητας των μελών τους, οι άνθρωποι μπορούνε να ανοιχτούν και να δεθούν.

Επίσης μπορείς να ξεκινήσεις δικές σου κοινότητες, δικές σου λέσχες. Μπορείς να καλείς συναδέλφους για καμιά μπύρα μετά τη δουλειά, για κάνα χαρτί στο σπίτι, για παιχνίδια….είναι αρκετά απλό και μπορεί να μετατρέψει μια γνωριμία σε ουσιαστική φιλία.

Το κλειδί στο χτίσιμο της φιλίας: Επανάληψη και κανονικότητα

Ένας από τους βασικότερους παράγοντες στο γιατί χτίζεται ή δεν χτίζεται σωστά μία φιλία, είναι ο χρόνος. Η φιλία δουλεύεται με το χρόνο. Όσο περισσότερο χρόνο περνάς με κάποιον, τόσο περισσότερο δένεσαι μαζί του, τόσο περισσότερη άνεση αποκτάς. Μαθαίνεις πράγματα για τη ζωή του και εκείνος για τη δική σου. Όσο περισσότερο χρόνο λοιπόν περνάς με κάποιον, τόσο περισσότερο χρόνο θα θέλεις να περνάς.

Και εδώ έχουμε έναν από τους σοβαρότερους λόγους για τους οποίους κάνουμε φιλίες ευκολότερα ως παιδιά. Στο σχολείο πρέπει να περνάμε πολύ χρόνο ο ένας με τον άλλο. Γίνεστε ο ένας κομμάτι της ζωής του άλλου. Το αυτό ισχύει και με τις σχέσεις σου. Όταν σου αρέσει μια κοπέλα ψάχνεις αφορμές για να βρίσκεσαι κοντά της.

Αν λοιπόν θες να κάνεις φίλους απλώς πρέπει να περνάς χρόνο με τα άτομα που θέλεις να γίνουν φίλοι σου. Ωστόσο, όσο μεγαλώνεις δεν είναι πάντα εύκολο να παίρνεις ένα τηλέφωνο τον κολλητό και να βρίσκεστε για σινεμά και για μπύρα. Η ζωή ενός ενήλικα δεν έχει την ευελιξία που έχει η ζωή ενός εφήβου.

Για αυτό είναι καλύτερα να προγραμματίζετε δραστηριότητες με τους φίλους σου. Μπορεί να σου φαίνεται φυσιολογικότερο απλώς να βγαίνεις με κάποιον όποτε σου έρχεται η διάθεση, αλλά δεν λειτουργεί εξίσου καλά. Οι μακρές παύσεις μεταξύ των συναντήσεων εξουδετερώνουν το αίσθημα της φιλίας και της συντροφικότητας. Αν δεις γιατί χαλούν οι αντρικές φιλίες αυτό θα διαπιστώσεις. Απλώς δεν είχαν χρόνο να βρεθούν. Ενώ οι τακτικές δραστηριότητες είναι ευκολότερο να συντηρηθούν. Το εβδομαδιαίο χαρτάκι στο σπίτι του ενός ή του άλλου που λέγαμε πριν. Ή έξοδος για φαγητό στην αρχή κάθε μήνα. Τα βάζεις στο πρόγραμμά σου και έτσι τα τηρείς. Και αν μια φορά δεν μπορέσεις, θα ξέρεις ότι υπάρχει η επόμενη για να αναπληρώσεις.

Αυτές οι μικρές, συχνές συναντήσεις είναι καλύτερες για να χτίσεις μια στενή φιλία γιατί δίνουν ένα ρυθμό και μια σταθερότητα, σε αντίθεση με μια ξαφνική πύκνωση των επαφών που ακολουθείται από μεγάλες περιόδους απουσίας.

The post Χτίζοντας Φιλία με άλλους Άνδρες appeared first on Men's Bible.

Καταλαβαίνω πως νιώθεις. Κανείς δεν τα πάει καλά με τέτοιες σχέσεις. Σου διαλύουν την ψυχολογία. Γνωρίζω πώς είναι όταν λειτουργούν αυτές οι σχέσεις. Γνωρίζω πως είναι όταν δεν λειτουργούν. Πώς είναι να υποφέρεις μακριά από τη σύντροφό σου και πώς είναι να αποφασίζεις ότι δεν πάει άλλο.

Υπάρχουν κάποια μικρά μυστικά που πρέπει να έχεις υπόψη σε τέτοιες περιπτώσεις για να κάνεις μια σχέση από απόσταση να διαρκέσει:

#1 Φρόντισε να υπάρχει κάτι για το οποίο ανυπομονείτε

Αυτό που καταστρέφει κάθε σχέση από απόσταση είναι το διαρκές ερώτημα: αξίζει άραγε να την περιμένω; Νιώθει ακόμη για μένα όπως άλλοτε; Βλέπει μήπως άλλους τύπους εκεί που είναι; Και όσο πιο πολύ καιρό μένετε χώρια τόσο περισσότερο αυτές οι αμφιβολίες θα θεριεύουν.

Για το λόγο αυτό, πρέπει να υπάρχει ένα ραντεβού, μία συνάντησή σας που να την περιμένετε και οι δυο, που να ανυπομονείτε για αυτήν. Αναζητείστε ευκαιρίες. Προσπαθήστε να βρείτε ο ένας δουλειά στην πόλη του άλλου. Προσπαθήστε να πάτε μαζί διακοπές. Προσπαθήστε να συζήσετε ακόμη. Ή σχεδιάστε το.

Όταν θα πάψετε να έχετε κάποια κοινή δραστηριότητα στην οποία να προσβλέπετε, θα πέσετε σε συναισθηματικό τέλμα. Οι σχέσεις, όταν δεν αναπτύσσονται, πεθαίνουν.

Κι όταν υπάρχει απόσταση ανάμεσα στα μέλη του ζευγαριού, είναι πολύ εύκολο να πεθάνει η σχέση. Πρέπει να νιώθετε πως εξελίσσεστε προς κάποια κατεύθυνση. Να υπάρχει ένα κοινό σημείο αναφοράς στον ορίζοντα. Διαφορετικά, αναπόφευκτα θα διαλυθείτε.

#2. Μην βιάζεσαι να κρίνεις

Όταν είσαι μακριά από ένα άτομο ή μία κατάσταση τείνεις να μην τα θυμάσαι, το πρόσωπο ή την κατάσταση, όπως ακριβώς είναι. Κάνεις υποθέσεις, ωραιοποιείς, βγάζεις συμπεράσματα, κρίνεις. Οι υποθέσεις σου μπορεί να είναι υπερβολικές, οι αναμνήσεις σου ωραιοποιημένες, τα συμπεράσματα και οι κρίσεις σου άδικα και αναληθή.

Κάποιες φορές γινόμαστε τρελά ζηλιάρηδες όταν το ταίρι μας είναι μακριά. Θεωρούμε πως ότι ζει και αναπνέει κοντά της, αποτελεί απειλή για την σχέση μας. Γινόμαστε παρανοϊκοί, πες μου ποιος είναι αυτός ο Μιχάλης που γράφει στον τοίχο σου όλη την ώρα, τι πράγμα; Ξάδελφός σου; Και πώς δεν ξέρω εγώ πως έχεις ξαδέλφια, μου κρύβεις πράγματα; Τι πάει να πει μου τον έχεις συστήσει και δεν τον θυμάμαι; Τέλος πάντων, πιάνεις το νόημα.

Άλλοι μπορεί να γίνουν νευρωτικοί, θεωρώντας ότι το κάθε πράγμα που πάει στραβά σημαίνει ότι η σχέση τελείωσε. Ας πούμε αν πέσει το ρεύμα και δεν σου μιλήσει ένα βράδυ η κοπέλα σου στο Skype. Θα κάτσεις ολόκληρη τη νύχτα και θα σκέφτεσαι ότι πάει, αυτό ήταν. Με ξέχασε.

Άλλοι πάλι θεοποιούν το ταίρι τους. Επειδή δεν το βλέπουν κάθε μέρα, το θεωρούν τέλειο ενώ δεν είναι. Είναι αλήθεια πως όταν δεν βλέπεις κάποιον συνέχεια ξεχνάς ευκολότερα ό,τι σε ενοχλεί. Θυμάσαι μονάχα αυτά που σου αρέσουν.

Όλες οι παραπάνω παράλογες φαντασίες δεν βοηθάνε. Όταν είστε μακριά ο ένας από τον άλλο είναι καλύτερα να αποφεύγεις να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό. Να θυμάσαι ότι τίποτα δεν μπορείς να ξέρεις πραγματικά, αν δεν ρωτήσεις την σύντροφό σου.

#3. Κάνε την επικοινωνία σας προαιρετική

Πολλοί σημειώνουν το επόμενο τηλεφωνικό τους ραντεβού με x στο πρόγραμμά τους, σαν ραντεβού με τον οδοντίατρο. Υπάρχουν μάλιστα περιοδικά που ενθαρρύνουν τέτοιες συμπεριφορές. Μπορεί και να λειτουργεί για κάποιους ανθρώπους.

Προσωπικά έχω καταλήξει ότι η επικοινωνία θα έπρεπε να είναι αυθόρμητη. Να μιλάτε ο ένας στον άλλο όποτε και όταν θέλετε. Αν πρέπει να περάσουν μια δυο μέρες και να μην μιλήσετε, ας γίνει έτσι. Μπορεί να έχετε δουλειές. Είναι υγιές να περνάτε ο καθένας κάποιο διάστημα χωρίς να επικοινωνείτε.

Αν προσπαθήσετε να εκβιάσετε την επικοινωνία σας δύο πράγματα μπορεί να συμβούν.

Πρώτον μπορεί να συμβεί να μην έχετε τίποτα να πείτε γιατί τίποτα καινούριο δεν θα έχει συμβεί μεταξύ των προγραμματισμένων σας επικοινωνιών. Μπορεί να μην έχετε καν όρεξη για κουβέντα. Τότε απλώς θα λέτε ανοησίες ο ένας στον άλλο. Θα επικοινωνείτε δηλαδή όχι επειδή θα το θέλετε αλλά επειδή θα πρέπει. Σαν χαλασμένος γάμος ένα πράγμα.

Το δεύτερο που μπορεί να συμβεί όταν εκβιάζετε την επικοινωνία σας είναι ότι ο ένας από τους δυο σας μπορεί να αισθανθεί εγκλωβισμένος χτυπώντας αυστηρό ωράριο κλήσεων. Θα αρχίσετε να τσακώνεστε για το ποιος θυσιάζει περισσότερα για αυτή τη σχέση, ποιος νοιάζεται περισσότερο και, όπως καταλαβαίνεις, τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει από τέτοιους καυγάδες.

Το καλύτερο λοιπόν είναι η επικοινωνία σας να είναι προαιρετική. Να μιλάτε όποτε θέλετε, να αντιλαμβάνεστε και οι δύο ότι ο άλλος είναι άτομο με μία ζωή και εκτός από σας και έχει και άλλα πράγματα να κάνει. Να χαίρεστε όταν η ζωή του είναι γεμάτη. Για να λειτουργήσει αυτό πρέπει, φυσικά, να υπάρχει εμπιστοσύνη στο ζευγάρι. 

#4. Βεβαιώσου ότι η απόσταση είναι προσωρινή

Μία σχέση από απόσταση δεν κρατά χωρίς ελπίδα. Και όταν λέμε ελπίδα, εννοούμε τη βεβαιότητα ότι η απόσταση μεταξύ σας θα είναι προσωρινή και ότι, όταν κάποια στιγμή θα σμίξετε, θα είναι για πάντα (σημείωση: δηλαδή για όσο διαρκέσει η σχέση). Αν και οι δυο δεν το πιστεύετε και δεν παλεύετε για αυτό, η σχέση σας θα φαίνεται εντελώς χωρίς νόημα.

Να θυμάστε, η αγάπη από μόνη της δεν είναι αρκετή. Πρέπει να μοιράζεστε ένα όραμα για ένα κοινό μέλλον. Πρέπει να έχετε κοινά ενδιαφέροντα, κοινές αξίες. Κι εκτός από αυτό, πρέπει να αισθάνεστε και οι δυο σας ότι προχωράτε, ότι δουλεύετε προς την πραγμάτωση του κοινού σας στόχου (που είναι να καταλήξετε μαζί, φυσικά).

Η μόνη περίπτωση να δουλέψει μία σχέση εξ’ αποστάσεως, είναι να κάνετε και οι δύο, όσο το δυνατόν συντομότερα, ό,τι είναι απαραίτητο προκειμένου να ζήσετε μαζί. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται εργασιακά ή οικονομικά. Να βρείτε δουλειές ο ένας στην πόλη του άλλου, που είπαμε πριν. Ουσιαστικά είναι η απόσταση που ωθεί να κάνεις μεγάλες κινήσεις για ένα άτομο που δεν βλέπεις τόσο συχνά.

Αξίζει τον κόπο;

Κατά κάποιον τρόπο, ναι. Πάντα αξίζει τον κόπο. Ακόμη κι αν η σχέση τελικά καταρρεύσει, θα έχεις διδαχθεί πράγματα από αυτήν. Θα έχεις διδαχθεί πράγματα για τον εαυτό σου, για το πώς αντιμετωπίζεις τη δέσμευση και όλα τα σχετικά.

Από την άλλη, είναι δύσκολο να πεις. Όταν βρίσκεσαι σε σχέση από απόσταση είναι πολλά αυτά που δεν ξέρεις για το άλλο άτομο. Που απλώς τα μαντεύεις, ή έχεις μία αόριστη ιδέα για το πώς θα είναι στην πραγματικότητα.

Μπορεί να ξέρεις την προσωπικότητα του άλλου, ή να νομίζεις πως την ξέρεις. Σίγουρα ξέρεις τι είναι αυτό που σε γοητεύει σε αυτήν.

Αλλά δεν ξέρεις την καθημερινότητά της στην πληρότητά της. Δεν ξέρεις πώς γίνεται το βλέμμα της όταν είναι λυπημένη, δεν ξέρεις τι ακατάστατη που είναι. Δεν ξέρεις αργεί μόνιμα ή αν βρίσκει δικαιολογίες για την απαράδεκτη συμπεριφορά των γονιών της. Δεν ξέρεις αν είναι επικριτική, αν μιλάει δυνατά στον κινηματογράφο όταν προσπαθείς να δεις την ταινία. Δεν ξέρεις παρά ελάχιστα.

Δεν έχεις καν μία ουσιαστική σχέση μέχρι που να είστε πράγματι μαζί. Με σάρκα και οστά. Τότε και μόνο τότε θα έρθετε πραγματικά κοντά. Μπορεί να σου φανεί δυσάρεστο, βαρετό, ενοχλητικό, χωρίς πάθος. Αλλά θα είναι αληθινό. Και το πώς θα λειτουργήσετε στο πλαίσιο της αληθινής αυτής επαφής, θα σας πει και το κατά ποσό η σχέση σας μπορεί να κρατήσει.

Η απόσταση λοιπόν. Από τη μία μας απομακρύνει, από την άλλη μας προφυλάσσει από την πραγματικότητα. Μπορεί να παραβλέψουμε πολλά στο ταίρι μας όταν δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το υφιστάμεθα κάθε ώρα και στιγμή.

Αν μπορεί λοιπόν να λειτουργήσει μία σχέση από απόσταση; Βεβαίως και μπορεί. Αν λειτουργεί τελικά; Συνήθως όχι. Από την άλλη, οι περισσότερες σχέσεις δεν κρατάνε. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάψει κάποιος να προσπαθεί.

Για να μπορείς να κάνεις τις σχέσεις σου να διαρκούν, δες εδώ

The post Σχέση από Απόσταση: 3 μυστικά για να διαρκέσει appeared first on Men's Bible.