Ένα από τα ωραία πράγματα της εποχής μας είναι ότι ζούμε στην εποχή του “φάσματος”. Τίποτα δεν είναι άσπρο και μαύρο πια. Σ’ όλα τα πράγματα υπάρχει ένα φάσμα, είτε μιλάμε για το Ασπενγκερ, είτε για τη σεξουαλικότητα του ατόμου, είτε για τις σχέσεις, όλα πια είναι γκρι.

Το θεωρώ ωραίο γιατί οι ερωτικές σχέσεις είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού διαχρονικά στην ιστορία του κόσμου μας. Είναι ταμπού γιατί ενώ υπάρχουν πολλών ειδών ερωτικές σχέσεις, η κοινωνία μας -ειδικά στην Ελλάδα- για χρόνια προσπαθεί να μας καλλιεργήσει το στερεότυπο ότι υπάρχει ένα μόνο είδος ερωτικής σχέσης:

Η σταθερή μονογαμική σχέση μεταξύ δύο ατόμων που είναι ερωτευμένοι, αγαπιούνται, πορεύονται μαζί στη ζωή και κάποια στιγμή η σχέση αυτή θα καταλήξει στο γάμο, προκειμένου να διαιωνίσουμε το «πανέμορφο» είδος μας σε έναν πλανήτη που αργοπεθαίνει. Όλα τα άλλα είδη ερωτικών σχέσεων είναι του διαόλου και όσοι τα υποστηρίζουμε είμαστε εν δυνάμει νάρκισσοι, πρεζάκια και χίπηδες…

Το πίστευα μικρότερος αυτό. Βασικά, νομίζω πως όσοι έχουμε ελληνική παιδεία περάσαμε κάποια εποχή που το πιστεύαμε αυτό. Αναρωτιέσαι γιατί;

Μα γιατί αυτό μας το μαθαίνουν από το σχολείο! Σκέψου το λίγο. Στο σχολείο όταν μας άρεσε κάποια συμμαθήτρια μας πηγαίναμε και τη ρωτούσαμε εάν θέλουμε “Να τα φτιάξουμε” και αν έλεγε “Ναι” τότε τα είχαμε.

Ήταν το κορίτσι μας, θα κρατούσαμε το χέρι μόνο σ ’αυτή, θα φιλούσαμε μόνο αυτή και στα πάρτυ θα χορεύαμε μόνο μαζί της. Έτσι λοιπόν μεγάλωνα, “τα έφτιαχνα” με κορίτσια που μ’ άρεσαν και τους άρεσα, ερωτευόμουν και όσο ωρίμαζα τόσο πιο πιστά ακολουθούσα το «εγχειρίδιο σχέσεων» που μας έμαθαν στο σχολείο.

Η στιγμή που άλλαξε την οπτική μου

Ώσπου κάποια στιγμή, έχοντας μια από τις πιο όμορφες ερωτικές σχέσεις της ζωής μου, συνέβη κάτι που με έκανε να αμφισβητήσω το “εγχειρίδιο”.

Είχα ήδη 1,5 χρόνο σχέση με μια πανέμορφη κοπέλα. Ήμασταν τόσο ερωτευμένοι μεταξύ μας που περνούσαμε σχεδόν όλη τη μέρα παρέα, κοιμόμασταν κάθε μέρα μαζί και παρόλο που το σεξ είχε μειωθεί -λογικό μετά από 1,5 χρόνο- και είχε μπει μια ρουτίνα στη σχέση, όλα φαινόντουσαν υπέροχα.

Μια μέρα λοιπόν που άραζα με την κοπέλα μου, χτυπάει το τηλέφωνο και ήταν ο κολλητός μου που είχα να μιλήσω μαζί του αρκετό καιρό. Βλέπω το όνομα του στο κινητό και μηχανικά βάζω το κινητό σε δόνηση. Δεν είχα κάποιο θέμα μαζί του, απλά εκείνη τη στιγμή δεν ήθελα να σπαταλήσω ούτε ένα λεπτό από τον ποιοτικό χρόνο που περνούσα με τη τότε κοπέλα μου βλέποντας παρέα σειρές.

“Ποιος ήταν;” με ρώτησε η κοπέλα μου και ασυναίσθητα της απαντάω “Κανένας”. Και τότε συνειδητοποίησα τι είχα κάνει. “Κανένας” ο κολλητός σου ρε; “Κανένας” ο άνθρωπος που σε έκανε παρέα στο σχολείο όταν όλοι οι άλλοι σε έλεγαν ψυχάκι; Αναφέρθηκα ως “κανένας” στον πρώτο άνθρωπο που πήρα τηλέφωνο, από τη χαρά μου, όταν έχασα τη παρθενιά μου.

Και γιατί; Γιατί, σύμφωνα με το “εγχειρίδιο” όταν βρίσκεις τον έρωτα και την αγάπη, να πα να γαμηθεί ο υπόλοιπος κόσμος! Κάτι πήγαινε λάθος, μέσα μου, αλλά δε μπορούσα να καταλάβω τι και το “εγχειρίδιο” δεν είχε απαντήσεις.

Κάνοντας Ελεύθερες Σχέσεις

Την απάντηση μου την έδωσε μια τύπισσα, που είχαμε βγει ραντεβού, μερικά χρόνια μετά.

Είχαμε μια κουβέντα για τις χαλαρές / ελεύθερες ερωτικές σχέσεις και υποστήριζα με στόμφο το “εγχειρίδιο”, κατακρίνοντας άθεους, πρεζάκια και χίπηδες, όταν γύρισε εκνευρισμένη και με ρώτησε “Ξέρεις τι θα πει, 8 χρόνια μονογαμίας;”. Δεν ήξερα -μέχρι σήμερα το highscore μου είναι 3 χρόνια- η τύπισσα όμως ήξερε και γι αυτό έσκασα, απολογήθηκα και της ζήτησα να μου πει την οπτική της.

“Άλλο πράγμα η καύλα, άλλο πράγμα ο έρωτας και άλλο η αγάπη! Τα 2 πρώτα κάποια στιγμή τελειώνουν και μένει μόνο η αγάπη. Τότε είναι η στιγμή που, αν είσαι ειλικρινής και αγαπάς τη σύντροφο σου και τον εαυτό σου, θα δεις ότι το πρόβλημα, στη ρουτίνα της σχέσης, είναι η υποκρισία.” απάντησε. Και είχε δίκιο ως ένα βαθμό.

Η συγκεκριμένη κοπέλα ήταν η 1η ελεύθερη σχέση της ζωής μου και όποτε την αναπολώ καταλαβαίνω ότι ήταν και η 1η πραγματικά υγιής ερωτική σχέση της ζωής μου. Δεν υπήρξε ζήλεια, εγωισμός, καταπίεση ενώ υπήρχε διασκέδαση, σεβασμός, καυτό σεξάκι και το σημαντικότερο… ωμή, ακομπλεξάριστη ειλικρίνεια!

Οι ελεύθερες σχέσεις δεν έχουν ορισμό

Ψάχνοντας στο google για ελεύθερες σχέσεις διάβασα διάφορα πράγματα. Ορισμούς, ακαδημαϊκές αναλύσεις, συμβουλές, τι να προσέξεις , τι να αποφύγεις. Κάποιοι τις ξεχώριζαν από τις χαλαρές σχέσεις, κάποιοι έλεγαν ότι είναι το ίδιο πράγμα. Μερικοί έλεγαν πως είναι κάτι υγιές και άλλοι πως είναι κάτι τοξικό και ανορθόδοξο.

Ένα κατάλαβα από την έρευνα μου. Οι ελεύθερες σχέσεις δεν είναι ασπρόμαυρες. Είναι ένα πολύ μεγάλο φάσμα αποφάσεων, επιλογών και ορίων που ο κάθε άνθρωπος μπορεί να μπει και να το εξερευνήσει από όποια οπτική θέλει.

Μπορεί να νιώθεις ότι είσαι σε μια φάση της ζωής σου που δε θέλεις να αφοσιωθείς σε μία σταθερή σχέση. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα βγαίνεις ραντεβού. Ούτε σημαίνει πως αφού δεν έχεις σχέση, ο μόνος τρόπος να κάνεις σεξ είναι τα one night stands ή απελπισμένο σεξ με τη πρώην σου.

Σημαίνει πως θέλεις να αφιερώνεις λιγότερο χρόνο στην ερωτική σου ζωή απ’ ότι στην υπόλοιπη ζωή σου. Σημαίνει ότι θέλεις να έχεις χρόνο για τον εαυτό σου, τα ενδιαφέροντα σου, την εργασία σου, τους φίλους σου, χρόνο για να ανακαλύψεις τα κομμάτια του “παζλ” σου που σε κάνουν ευτυχισμένο έτσι ώστε όταν θα είσαι με μια κοπέλα να έχεις πράγματα, βιώματα και εμπειρίες που να θες να τις μοιραστείς μαζί της. Να έχεις μια ζωή τόσο πλούσια που να χαίρεσαι να τη μοιράζεσαι μαζί της.

Σίγουρα υπάρχουν και κατά. Όπως και στις σταθερές μονογαμικές σχέσεις υπάρχουν. Εμπειρικά μιλώντας, γνωρίζω ότι όλα τα θέματα, σε όλων των ειδών τις σχέσεις (όχι μόνο στις ερωτικές) λύνονται με έναν μόνο τρόπο. Με σωστή επικοινωνία.

Τι εννοώ σωστή; Εννοώ να νιώθετε τόσο άνετα με τη κοπέλα σου, μεταξύ σας, που κάθε προβληματισμό, κάθε ανάγκη σας, κάθε αλλαγή στα όρια σας που θέλετε να γίνει, να τα συζητάτε ακομπλεξάριστα με ευγένεια και με ειλικρίνεια, χωρίς να φοβάσαι τις αντιδράσεις της.

The post Τι έμαθα για τις Ελεύθερες Σχέσεις μέσα από αυτές appeared first on Men's Bible.

Είχα ακούσει και διαβάσει τόσα. Μια πόλη τόσο μεγάλη όσο η χώρα μου. Μέκκα των τεχνών, μια πόλη “μικρόκοσμος πολιτισμού” μέσα στην Αμερικάνικη κουλτούρα, πολυπολιτισμική και πάνω απ’ όλα αυτά… η καλύτερη pizza του κόσμου! Υπάρχει μια ενέργεια σ’ αυτή τη πόλη που δεν υπάρχει αλλού.

Τα φανάρια στη Νέα Υόρκη

Στα ταξίδια είναι ωραίο όταν εκτός από το να παρατηρούμε, επικοινωνούμε κιόλας με ανθρώπους που είναι ντόπιοι. Αυτό που μου έκανε εντύπωση στη Νέα Υόρκη είναι το πόσο πολύ οι κάτοικοι εμπιστεύονται τα φανάρια. Και στην Ελλάδα έχουμε φανάρια αλλά άμα το έχεις παρατηρήσει δεν τα χρησιμοποιούμε και πολύ. Δεν είναι τόσο εντολή, είναι πιο πολύ πρόταση. Το “κόκκινο” στην Ελλάδα δεν σημαίνει “Σταμάτα!”, σημαίνει “Σταματάς;”.

Είναι λες και ταξίδεψε ένας Έλληνας, τη δεκαετία του 70, σε όλο το κόσμο, είδε σηματοδότες και τους έφερε πίσω. Αλλά δεν ήξερε τι κάνουν και είπε “Όπα παιδιά, χρειαζόμαστε σηματοδότες για τη διασταύρωση… φτιάχνουν ατμόσφαιρα”. Στην Αθήνα δε μας νοιάζουν τα φανάρια και δεν εμπιστευόμαστε τα φανάρια.

Στη Νέα Υόρκη όμως, ο κόσμος εμπιστεύεται τη ζωή του στα φανάρια. Περπατούσα μια φορά σ’ ένα δρόμο στο Brooklyn, δίπλα σ’ έναν άντρα και δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που συνέβη. Στεκόμαστε στο πεζοδρόμιο και περιμένουμε να ανάψει το φανάρι για τους πεζούς.

Και το φορτηγό

Στη Νέα Υόρκη τα φανάρια των πεζών δεν είναι όλα όπως στη Ευρώπη. Σε πολλά σημεία, αντί να είναι κόκκινα και πράσινα ανθρωπάκια υπάρχει μια κόκκινη παλάμη για να μην περάσουν και ένα λευκό ανθρωπάκι για να περάσουν.

Όσο λοιπόν περιμένω να εμφανιστεί το λευκό ανθρωπάκι, κοιτάω στα πλάγια για να χαζέψω τη κίνηση και βλέπω ένα φορτηγό να κατεβαίνει σαν τρελό. Μόλις το φανάρι αλλάζει και εμφανίζεται το λευκό ανθρωπάκι, ο τύπος δίπλα μου απλώς βγαίνει στο δρόμο και απλώνω το χέρι μου ενστικτωδώς για να τον προστατεύσω και μου λέει “It’s ok, we got the light.”

Στην αρχή σκέφτηκα να του απαντήσω “Ναι, εμείς έχουμε το φανάρι αλλά αυτός έχει φορτηγό. Ακόμα και αν παίζαμε πέτρα, ψαλίδι, χαρτί θα χάναμε!”. Αλλά ήταν τόσο σίγουρος, γεμάτος αυτοπεποίθηση. Και βγήκε στο δρόμο. Δεν βγήκε απλά στο δρόμο, κοιτούσε και τον οδηγό καθώς περνούσε. Τον κοιτούσε σε φάση “Έχω το φανάρι φίλε, το βλέπεις ότι έχω το φανάρι” και εγώ τον ακολουθούσα και απολογούμουν “Συγνώμη δεν ήξερα, είμαι από επαρχία, θα σταματούσα, δεν το έχω ξανακάνει αυτό…”

Περπάτησα δίπλα σ’ αυτό τον άνθρωπο για 12 τετράγωνα. Περπάτησα δίπλα του και δεν έχω ξαναγεμίσει τόσο, στη ζωή μου, με την αυτοπεποίθηση ενός άλλου ανθρώπου. Εκείνη την ημέρα την ξεκίνησα και σκεφτόμουν πριν βγω στο δρόμο… Αφού περπάτησα 3 τετράγωνα μαζί του, ξεκίνησα να έχω πίστη…

Μετά από 8 τετράγωνα, είχα ξεχάσει πως ήταν η ζωή μου πριν. Έβγαλα το κινητό μου, τραβούσα φωτογραφίες, έστελνα μηνύματα, κοιτούσα κάτω, κοιτούσα πάνω, με το που άλλαζε το φώς στο φανάρι και εμφανιζόταν το λευκό ανθρωπάκι έφυγα. Δεν με ένοιαζε αν έρχεται φορτηγό, τρένο ή τανκ, είχα φύγει! Τότε ήταν που κατάλαβα μια πικρή αλήθεια για την Αμερική και μια μεγάλη αλήθεια για τη ζωή.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι κατάλαβα πως στην Αμερική, αν το λευκό ανθρωπάκι είναι με το μέρος σου, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Όλοι είμαστε μετανάστες με κάποιο τρόπο. Όταν ταξιδεύεις το βλέπεις αυτό. Δες ένα διαφορετικό μέρος.

Ανακάλυψε μια διαφορετική οπτική

Τα ταξίδια είναι το αντίδοτο στην άγνοια. Με κάθε ταξίδι αλλάζεις μυαλά, προοπτική, πως πιστεύεις, τι πιστεύεις. Το καλύτερο όταν ταξιδεύεις, είναι να πας σε μια χώρα που δεν μιλάνε τη γλώσσα σου και δεν τα πηγαίνουν ούτε καλά με τα Αγγλικά.

Αυτά είναι από τα αγαπημένα μου. Πήγαινε σ’ ένα μέρος που δεν μιλάνε τη γλώσσα σου για να καταλάβεις πόσο ασήμαντος είσαι. Δεν είσαι το κέντρο του σύμπαντος. Υπάρχει και κόσμος πέρα από εμάς!

Η μεγάλη αλήθεια που ανακάλυψα είναι ότι η αυτοπεποίθηση είναι μεταδοτική. Γι’ αυτό και στις εξόδους μας o κάθε coach μας είναι δίπλα σου.

Για να σου μεταδίδει την αυτοπεποίθηση που χρειάζεσαι για να μιλήσεις με άγνωστες γυναίκες. Για να σε παροτρύνει να κάνεις το πρώτο βήμα και να βγεις από τη ζώνη ασφαλείας σου ακόμα και αν πιστεύεις ότι θα σε πατήσει φορτηγό.

Για να σου εξηγεί πότε αλλάζει το φανάρι στην επικοινωνία με μια γυναίκα. Επικοινώνησε και άκου ανθρώπους που νοιώθουν καλά με τον εαυτό τους και πιστεύουν στο κόσμο τους και μόνο καλύτερα θα νοιώσεις με την πάρτη σου.

Και αν θες να μάθεις περισσότερα για το θα καλλιεργήσεις την αυτοπεποίθηση σου, δες εδώ

The post Πως η Νέα Υόρκη και ένα Φορτηγό μπορούν να αλλάξουν τη Ζωή σου appeared first on Men's Bible.

Τι είναι η θεωρία του Πάζλ;

Όταν ο Daniel ήταν παιδάκι και είχε ξεκινήσει να ανακαλύπτει τον κόσμο, σε κάποια φάση του δημιουργήθηκε η εξής εύλογη απορία. Για ποιο λόγο έχουμε έρθει σε αυτή τη ζωή; Πήγε λοιπόν και ρώτησε τον πατέρα του, ο οποίος του απάντησε το εξής:

“Φαντάσου πως η ζωή σου, η δική μου, οι ζωές των άλλων, πως όλων μας οι ζωές είναι τα προσωπικά μας πάζλ. Και όπως προχωράμε στη ζωή, το συναρμολογούμε κομμάτι κομμάτι, με βάση τις εμπειρίες, τα βιώματα μας και τα μαθήματα που παίρνουμε μέσα από αυτά μέχρι να φτιάξουμε τη καλύτερη εικόνα. Το θέμα είναι ότι όλοι μας έχουμε χάσει τα κουτιά από τα πάζλ επομένως κανείς μας δεν ξέρει τι εικόνα να φτιάξει άρα απλώς μαντεύουμε στην τύχη ποιο κομμάτι πάει που.

Ο καλύτερος τρόπος για να φτιάξεις ένα πάζλ, ειδικά άμα δεν ξέρεις τι εικόνα φτιάχνεις, είναι να ξεκινήσεις από τις γωνίες και τις έξω πλευρές. Άρα τις 4 πλευρές τις φτιάχνουμε με την οικογένεια, τους φίλους, χόμπι/ενδιαφέροντα και το επάγγελμα μας. Ένα για την κάθε πλευρά.

Στη διάρκεια της ζωής σου κάποια κομμάτια αλλάζουν. Κάνεις νέους φίλους, χάνεις παλιούς, αλλάζεις λίγο τα κομμάτια στη γωνία του πάζλ που αφορά τους φίλους. Μια δουλειά που σου αρέσει μπορεί να μην σου επιτρέπει κάποιο από τα χόμπι σου, άρα μπορεί να πρέπει να κλέψεις χρόνο από το χόμπι για τη δουλειά. Θες περισσότερο επαγγελματικό ή προσωπικό χρόνο;

Κάποια στιγμή μπορεί να πεθάνει κάποιο μέλος της οικογένειας και να αφήνει ένα μεγάλο  κενό στο πάζλ και θα “πρέπει” να βρεις ένα τρόπο να το καλύψεις γιατί αλλιώς θα νοιώθεις για πάντα ελλιπής. Με βάση τις ανάγκες και τη φάση της ζωής σου που βρίσκεσαι αλλάζεις τα κομμάτια του πάζλ.

 Το κέντρο του πάζλ που είναι και το κύριο μέρος της εικόνας βρίσκεται το κομμάτι της συντροφικότητας. Κάποια στιγμή θα γνωρίσεις τον ιδανικό άνθρωπο που θα έρθει στη ζωή σου και θα ολοκληρώσει το πάζλ σου. Όπως και εγώ γνώρισα τη μητέρα σου!”

Τι μας διδάσκει η κοινωνία;

Ο Daniel σ’ αυτό το σημείο της παράστασης του, λέει ότι θα προτιμούσε στο ερώτημα του για το νόημα της ζωής, ο πατέρας του να του είχε απαντήσει “Παγωτό!” γιατί η συνειδητοποίηση που έκανε εκείνη τη στιγμή, στα 8 του χρόνια, είναι ο λόγος που μάλλον θα είναι single και ευτυχισμένος σε όλη του τη ζωή.

Σύμφωνα με τη θεωρεία του πάζλ λοιπόν, θες το τέλειο άτομο, που δεν έχεις δει, δεν έχεις γνωρίσει ποτέ στη ζωή σου να έρθει από το πουθενά, να ταιριάξει απόλυτα, να σε συμπληρώσει και να νιώσεις ολόκληρος για πρώτη φορά στη ζωή σου!

Ο Daniel είδε ότι πίσω από το ρομαντικό σύννεφο της θεωρίας του πάζλ υπάρχει και κάτι άλλο πιο σκοτεινό…

Είναι λες κι αν δεν είσαι με κάποιον είσαι χαλασμένος.

Ότι αν δεν είσαι με κάποιον, είσαι ελλιπής.

Ότι αν δεν είσαι με κάποιον, δεν είσαι ολοκληρωμένος.

Και έχει δίκιο να το αμφισβητεί!

Η παραπάνω συνειδητοποίηση είναι κάτι που επέβαλε η κοινωνία σε κάθε παιδί που γεννήθηκε τα τελευταία 40 χρόνια. Κάθε πριγκίπισσα της disney έχει το πρίγκιπα της, κάθε πρίγκιπας έχει τη πριγκίπισσα του, κάθε σειρά ή ταινία έχει μέσα ένα χαρακτήρα που δεν θέλει να κάνει σχέση, είναι χαρούμενος μόνος του αλλά στο τέλος της ταινίας μάντεψε τι γίνεται; Κάνει λάθος ο χαζούλης! Όλοι χρειάζονται κάποιον, και αυτός ήταν ένας κυνικός μαλάκας που θεραπεύτηκε με τον έρωτα.

Το διαζύγιο, ένα πολύ κοινό πράγμα, που δεν είναι προβληματικό, όταν μεγαλώνεις και χωρίζουν οι φίλοι των γονιών σου, σού λένε να μην το αναφέρεις γιατί είναι ταμπού και ο λόγος που είναι ταμπού είναι ότι κάθε σχέση απ’ έξω πρέπει είναι τέλεια και αυτό γιατί κανείς δεν ξέρει πως να διαχειριστεί τις μαλακίες που συμβαίνουν μέσα στη σχέση.

Και όταν μεγαλώνεις παιδιά σε έναν κόσμο που τα πάντα αφορούν την αγάπη και όλα είναι τέλεια και τα διαπαιδαγωγείς έτσι για 18 χρόνια, όταν ενηλικιωνόμαστε στο τέλος της εφηβείας, είμαστε τόσο τρομαγμένοι από τη συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος μας δεν είναι τέλειος που βιαζόμαστε να ενηλικιωθούμε.

Αναζητώντας τον έρωτα και την αγάπη

Η γενιά μας έχει πάθει τέτοια εμμονή με το να αρχίσει την υπόλοιπη ζωή της που είναι διατεθειμένη να αφήσει αυτή που ζει ήδη. Έχουμε εξιδανικεύσει την ιδέα του έρωτα σε τέτοιο βαθμό που καταντάει τοξική. Ο κόσμος είναι πιο ερωτευμένος με την ιδέα του έρωτα παρά με το άτομο που είναι.

Έτσι παίρνουμε το λάθος άτομο, το λάθος κομμάτι, και το στριμώχνουμε στο πάζλ μας όπως και να έχει, αρνούμενοι ότι δεν χωράει. Δεν πειράζει που δεν χωράει, θα βγάλω κομμάτια… Ας πετάξω αυτό το χόμπι. Αυτός  ο φίλος έχει γίνει λίγο κομπλεξικός μεγαλώνοντας ας φύγει, τι έχει κάνει η μάνα μου για εμένα τα τελευταία χρόνια εκτός από το ότι με γέννησε και έφτυσε αίμα να με μεγαλώσει, πούλο!

Και πιέζουμε με το ζόρι αυτό το άτομο στη ζωή μας γιατί καλύτερα να έχουμε κάτι παρά τίποτα. Τρία με πέντε χρόνια μετά βλέπεις ένα πάζλ που δεν αναγνωρίζεις… Το κοιτάς και λες “Τι είναι αυτή η μαλακία μέσα στη μέση;”.

Το 55% των γάμων καταλήγουν σε διαζύγιο. Το 90% των σχέσεων που ξεκινάνε πριν τα 30, τελειώνουν. Αν αυτά ήταν στατιστικά για να κάνουμε χειρουργείο, δεν θα το ρίσκαρε ούτε ο δρ. House. Αλλά επειδή πρόκειται για έρωτα και αγάπη, σκεφτόμαστε σα χαζοί και λέμε “Ίσως αυτή τη φορά να μην πεθάνω μέσα μου” και ξαπλώνουμε στο “τράπεζι του χειρουργείου”.

Δεν λέω ότι είναι αδύνατο να βρεις τον έρωτα και την αγάπη. Το μόνο που λέω είναι ότι σύμφωνα με τη στατιστική δεν τα έχεις βρει ακόμα… και εάν δεν μπορείς να δεις το αστείο της όλης υπόθεσης μάλλον συμβαίνει γιατί βαθιά μέσα σου δεν αγαπάς το άτομο με το οποίο είσαι μαζί.

Ίσως γνωρίσεις το τέλειο άτομο. Θα συναντηθείτε, θα βγείτε έξω, θα κάνετε ο ένας τον άλλο να γελάσει, μπορεί να έχει ηλίθιο γέλιο αλλά θα σου αρέσει. Θα της/του αρέσουν αυτά που σου αρέσουν, θα κολλάει η ιδιοσυγκρασία σας, θα νιώσεις ότι σε συμπληρώνει και όλα θα είναι τέλεια… για τρεις έως εννιά μήνες. Όλες οι σχέσεις είναι τέλειες για τρεις έως έννιά μήνες. Γιατί μετά από εννιά μήνες καταλαβαίνεις ότι κανείς δεν είναι κομμάτι κανενός.

Ο κάθε άνθρωπος είναι βαθυστόχαστος, περίπλοκος και μοναδικός όπως εσύ. Αυτό σημαίνει πως έχει ξοδέψει τα τελευταία 20-25 χρόνια της ζωής του φτιάχνοντας το δικό του πάζλ όπως και εσύ το δικό σου. Δεν γίνεται να περιμένεις να αφήσουν πίσω ότι έχουν καταφέρει για να ταιριάξουν στο δικό σου πάζλ, γιατί και εσύ δεν θέλεις να θυσιάσεις ότι έχεις κάνει για να ταιριάξεις στο δικό τους.

Αλλά επειδή συμπαθιέστε και έχετε ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλο πρέπει να φτιάξετε πάζλ μαζί… και ξέρουμε όλοι πόσο εκνευριστικό είναι αυτό! Αν δεν το ξέρεις, απλά καταλήγετε να φτιάχνει ο καθένας σας ένα μεμονωμένο κόμματι του πάζλ και μετά να ενώνετε τα κομμάτια σας στη κεντρική εικόνα για να συνειδητοποιήσετε ότι έχετε φτιάξει διαφορετικό μέρος της εικόνας ο καθένας σας. Αλλά το κάνεις γιατί είσαι ερωτευμένος και σε νοιάζει το άτομο που έχεις δίπλα σου και τα πρώτα χρόνια είναι όμορφα.

Αλλά ο χρόνος δεν σημαίνει επιτυχία. Μπορείς να είσαι δυο, τρία ή και παραπάνω χρόνια με έναν άνθρωπο και μετά από τις καλές στιγμές που έχετε περάσει μαζί να κοιτάς το πάζλ και να καταλαβαίνεις πως όλο αυτό το καιρό φτιάχνατε δύο τελείως διαφορετικές εικόνες. Τότε είναι που καταλαβαίνεις πως θέλετε διαφορετικά πράγματα. Αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που πρέπει να κάνεις δυο πολύ δύσκολες ερωτήσεις στον εαυτό σου.

Ερώτηση 1η: Παραδέχομαι πως τα τελευταία τρία χρόνια πήγαν στράφι;

Ερώτηση 2η: Θα σπαταλήσω την υπόλοιπη ζωή μου;

Δες τη ζωή σαν Πάζλ: Το μυστικό

Πιστεύω ότι το 70% των σχέσεων που υπάρχουν στο κόσμο μας είναι μούφες. Άνθρωποι που δεν μπήκαν στο κόπο να μάθουν να είναι μόνοι τους, άρα δεν έμαθαν να αγαπούν τον εαυτό τους και γι αυτό “προσέλαβαν” κάποιον για να το κάνει γι αυτούς. Γι αυτό υπάρχουν και τόσες “συμβουλές” του τύπου “Το μυστικό μιας ευτυχισμένης σχέσης” ή “Πως να κάνετε μια πετυχημένη ερωτική σχέση!”. Θέλετε να σας πω το μυστικό τώρα έτσι όπως είμαστε μαζεμένοι γύρω από τη φωτιά;

Απολύτως τίποτα! Μια ευτυχισμένη σχέση είναι τόσο εύκολη όπως η αναπνοή. Είναι τίποτα με αυτό τον άνθρωπο και τα πάντα μαζί του. Αν γίνει δύσκολο… φύγε! Δεν λέω φυσικά ότι δεν πρέπει να προσπαθήσεις πρώτα να επιλύσεις τα προβλήματα που πάντα προκύπτουν σε μία σχέση. Από την άλλη όμως, αν η κατάσταση δεν διορθώνεται, να θυμάσαι ότι υπάρχουν 7,5 δισεκατομμύρια άτομα εδω έξω, θα “προσλάβεις” κάποιο άλλο!

Γιατί αν δεν φύγεις υπάρχει ο κίνδυνος να κάνεις ένα από τα πιο ηλίθια πράγματα που μπορεί να σου συμβούν και στο λέω γιατί το έχω κάνει. Το έχω κάνει τόσες πολλές φορές… Βασικά κάθε φορά που ήμουν μέσα σε μία σχέση το έκανα.

Όλοι στην οικογένεια μου, στην εκτεταμένη οικογένεια, γνωρίστηκαν, παντρεύτηκαν, σέξαραν και έκαναν παιδιά μέχρι τα 30 τους. Μηδενικά διαζύγια στο οικογενειακό δέντρο… Δεν κοκορεύομαι για αυτό που θα γράψω (‘Ντάξει τώρα…), είμαι 34 και έχω πηδήξει πιο πολύ κόσμο από όσο όλη η οικογένεια μου στο σύνολο και νοιώθω μια χαρά με τη ζωή μου! Αλλά όποτε βρισκόμουν μέσα σε μία σχέση αγωνιούσα να μιμηθώ τους μεγαλύτερους και να έχω μια πετυχημένη σχέση.

Αγάπησε τον εαυτό σου

Θα κάνω ό,τι μου λένε, θα συμβιβαστώ, θα αλλάξω το ποιος είμαι και σε κάποια φάση θα μισώ τον εαυτό μου. Γιατί θα τον μισώ; Μα γιατί δεν θα είμαι εγώ. Είμαι το άτομο που κατασκεύασε κάποιο άλλο άτομο στο πάζλ του για να χωρέσει και αυτό στο δικό μου πάζλ.

Είμαι της άποψης ότι αν δεν αγαπάς το 100% αυτού που είμαι… σάλτα και πηδήξου! Γιατί αν δεν αγαπάς το 100% αυτού που είμαι, τότε δεν αγαπάς εμένα. Αγαπάς μια ιδέα του εαυτού μου, που έχεις κατασκευάσει και δεν φταίω αν δεν ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες σου. Πρέπει να αγαπάς και τα καλά και τα κακά. Πρέπει να αγαπάς το 100% του εαυτού μου γιατί αυτό είμαι εγώ.

Δεν είναι αλαζονεία ή ναρκισσισμός αυτό που λέω, έτσι πιστεύω ότι πρέπει να νοιώθει ο κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του. Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις το 100% αυτού που είμαι, υπάρχουν 7,5 δισεκατομύρια άτομα, βρες ένα! Γιατί εγώ θα αγαπώ το 100% του δικού σου εαυτού. Θα το κάνω. Ακόμα και αυτά που με τσαντίζουν θα τα αγαπώ γιατί είναι αυτά που κάνουν εσένα, αυτό είσαι για εμένα.

Σύμφωνα με τον Daniel Sloss υπάρχει ένα λάθος στη θεωρία του πάζλ, όπως του τη μετέφερε ο πατέρας του. Το κέντρο του πάζλ δεν αφορά τη συντροφικότητα. Αφορά την εύρεση της προσωπικής ευτυχίας!

Βρες τι σε χαροποιεί, κάν’ το κέντρο της ζωής σου και όλα τα υπόλοιπα θα ταιριάξουν γύρω του. Απλώς τυχαίνει για κάποιους ανθρώπους το κομμάτι της ευτυχίας να ταυτίζεται με της συντροφικότητας. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια για κάποιους, όχι για όλους.

Αν είσαι μέσα σε μια σχέση που σε χαροποιεί  και δίνεις χαρά και στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, συγχαρητήρια, συνέχισε έτσι!

Αν ανήκεις όμως στους μόνιμα εργένηδες, σ’ αυτούς που προτιμάνε να μην είναι σε σχέση, αλλά είναι “εύκολο” να μένουν, ήρθε η ώρα να διαβάσεις μια σκληρή αλήθεια.

Πρέπει να μάθεις πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου πριν επιτρέψεις σε κάποιον άλλο να το κάνει. Δεν έχεις τίποτα “στραβό” αν είσαι εργένης. Δεν πειράζει να είσαι μόνος σου. Δεν είναι κακό να αφιερώσεις χρόνο για να βρεις ποιος είσαι πριν ξεκινήσεις να βγαίνεις ραντεβού. Γιατί αν δεν ξέρεις τον εαυτό σου πως θα προσφέρεις εσένα; Δεν πειράζει να είσαι εγωιστής για λίγο, έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου για να είσαι ανιδιοτελής.

Αν αγαπάς το 20% του εαυτού σου, τότε σημαίνει ότι αν βρεθεί κάποιος και αγαπήσει το 30% τότε θα πεις “Πώπω με αγαπάει τόσο πολύ!” Ενώ είναι, κυριολεκτικά, κάτω από το μισό. Αν αγαπάς όμως το 100% του εαυτού σου, το άτομο που θα σε ερωτευτεί πρέπει να ξεπεράσει το 100% για να νιώσεις ξεχωριστός και αυτό είναι κάτι που το αξίζουμε όλοι μας.

Ακόμα όμως και αν δεν βρεις αυτό το άτομο δεν σημαίνει ότι δεν θα είσαι ευτυχισμένος. Μπορείς να βρεις την ευτυχία σε εκατοντάδες ανθρώπους και ούτε καν με το πρόστυχο τρόπο! Μην παρεξηγηθώ ο πρόστυχος τρόπος είναι πολύ διασκεδαστικός!

Παίρνω ευτυχία από δεκάδες ανθρώπους κάθε μέρα και δεκάδες διαφορετικά πράγματα. Ποτέ, ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, δεν είχα φανταστεί ότι θα έφτανα επαγγελματικά να κάνω ότι κάνω και να ζω ότι ζω. Εγώ απλά έκανα κυνικές συζητήσεις με κόσμο που γνώριζα στα μπαρ για να κατεβαίνουν πιο ευχάριστα τα ξύδια.

Οπότε αντί για ένα κομμάτι στο κέντρο του πάζλ, υπάρχουν πολλά μικρά και άμα κάποιο φύγει είναι λυπηρό, αλλά το αντικαθιστώ. Όμως αυτό είναι και λίγο τρομακτικό γιατί μπορώ να πω πως δεν έχω υπάρξει πιο χαρούμενος, το πάζλ μου είναι ολοκληρωμένο. Δεν θα είναι έτσι για πάντα αλλά θα γίνω πιο εγωιστής. Τι θα γίνει άμα περάσει η “τέλεια” γυναίκα από τη ζωή μου και εγώ σκεφτώ “Μην τολμήσεις και ακουμπήσεις το πάζλ μου!”

Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι, μεγαλύτεροι μου, που το να διαβάζουν τις απόψεις ενός 34χρονου για την αγάπη, τις σχέσεις κλπ θα τους κάνει να σκέφτονται “Είναι νέος, αφελής και κυνικός και το ξέρω γιατί και εγώ ήμουν έτσι και πίστευα τα ίδια πράγματα στην ηλικία του και μετά γνώρισα τη γυναίκα μου/ τον άνδρα μου και είμαστε  μαζί από τότε. Και αγαπιόμαστε και το δουλέψαμε γιατί θέλει δουλειά η σχέση και προσπάθεια, αλλά αξίζει στο τέλος. Αλλά κάποια μέρα θα συμβεί και σε αυτόν, θα γνωρίσει τη “μία” και τότε θα καταλάβει.”

Αν είσαι έτσι, αν νοιώθεις έτσι για όσα διάβασες… ελπίζω να έχεις δίκιο. Ειλικρινά. Γιατί αν δεν έχεις δίκιο… η μόνη εναλλακτική που βλέπω είναι ότι όταν ήσουν στην ηλικία μου, φοβόσουν τόσο πολύ να είσαι μόνος σου που αναγκάστηκες να αγαπήσεις κάποιον.

Επειδή το σκοτείνιασα πολύ το άρθρο. Αν είσαι με κάποιον άνθρωπο που σε γεμίζει με χαρά καθημερινά και είσαι σίγουρος πως μπορείς και εσύ να τον κάνεις να νοιώθει ευτυχία, συγχαρητήρια αυτό είναι υπέροχο! Το μόνο που λέω είναι αμφισβήτησε τα πάντα!

Γιατί αυτό είναι το θέμα με την αμφιβολία. Η αμφιβολία δεν είναι λουλούδι, είναι σιτάρι, δεν θέλει νερό. Θα απλωθεί μέσα στο μυαλό σου σιγά σιγά με το καιρό και θα καταλάβεις ότι ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις στη ζωή σου είναι να την περάσεις με το λάθος άτομο. Υπάρχουν 7,5 δισεκατομύρια άνθρωποι στο πλανήτη μας και εσύ βρήκες την “αδελφή ψυχή” σου σε απόσταση 50 χλμ από εκεί όπου γεννήθηκες; Μπορεί ναι, αλλά αμφισβήτησε το πρώτα!

Χρειαζόμαστε την αμφιβολία γιατί πρέπει να ζούμε τη ζωή μας έτσι ώστε να ανακαλύπτουμε συνέχεια τα κομμάτια του πάζλ που θα διαμορφώσουν τη προσωπική μας ευτυχία. Και χωρίς αμφιβολία, δεν υπάρχει αμφισβήτηση, χωρίς αμφισβήτηση δεν υπάρχει εξερεύνηση και χωρίς εξερεύνηση δεν υπάρχει ανακάλυψη!

Και αν θέλεις να αμφισβητήσεις όλα όσα πίστευες για το φλερτ και και να γίνεις η καλύτερη εκδοχή σου, δες εδώ

The post Δες τη Ζωή σαν Πάζλ! appeared first on Men's Bible.

Επίσης βρίζω πολύ, αλλά το κάνω συνήθως με αγάπη, κάνω αστειάκια (άμα δεν τα πιάνεις δε φταίω, δούλεψε το) και πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο αλλά θυμάμαι πάντα από που ξεκίνησα…

Ακολουθούν κάποιες σκέψεις μου γύρω από θέματα που σκέφτομαι μόνος μου, συζητάω με γνωστούς αγνώστους και ξανασκέφτομαι μόνος μου.

Άσπρο ή μαύρο; Μονά ή ζυγά; Αγάπη ή μίσος; Έρωτα ή πόλεμο; Ναι ή όχι; Ξανθιές ή μελαχρινές; Φαί ή σεξ;

Από μικρούς προσπαθούν να μας διδάξουν ότι στη ζωή μας πρέπει να κάνουμε επιλογές, να παίρνουμε αποφάσεις και να τις στηρίζουμε. Αυτό είναι κάτι πολύ σωστό και όσο πιο γρήγορα το αποδεχτούμε τόσο πιο γρήγορα θα εξελιχθούμε από κάμπιες σε πεταλούδες… αστειεύομαι, στο σημείο με τις κάμπιες!

Το θέμα είναι ότι στη προσπάθεια να μας μεταδώσουν αυτή τη γνώση μας δίνουν παραδείγματα μόνο δύο επιλογών και με αυτό το τρόπο δεν μας λένε κάτι σημαντικότερο.

Ότι στη ζωή έχουμε πάντα παραπάνω από δύο επιλογές!

Όλα είναι θέμα οπτικής. Σαν όντα καθοδηγούμαστε από τη λογική και το συναίσθημα. Αυτή είναι και μια βασική διαφορά μας από τα υπόλοιπα ζωάκια του πλανήτη μας. Τα ζώα λειτουργούν με το ένστικτο τους. Κάποια από αυτά μπορούν να αναπτύξουν συναισθήματα, να εξημερωθούν, να δεθούν με τον άνθρωπο και να εξελιχθούν σε αξιαγάπητα κατοικίδια.

Έτσι και ο άνθρωπος από τη παλαιολιθική εποχή που ήταν αγρίμι, ακολουθούσε μόνο τα ένστικτά του, μούγκριζε και κυριολεκτικά έριχνε τις γυναίκες με το ρόπαλο…

Με το πέρασμα των αιώνων όμως εξελίχτηκε σε μια πανέμορφη πεταλούδα και μέχρι σήμερα αντί να καθοδηγούμαστε μόνο από τα ένστικτα μας έχουμε και συναισθήματα που πρέπει να αναγνωρίσουμε αλλά και την λογική για να ελέγχουμε τις αντιδράσεις μας.

Επίσης αντί να μουγκρίζουμε χρησιμοποιούμε λέξεις, εκφράσεις του προσώπου και τη γλώσσα του σώματος για να επικοινωνούμε πιο αποτελεσματικά μεταξύ μας. Τέλος, απλά το αναφέρω, δεν χρησιμοποιούμε ρόπαλα για να ρίξουμε τις γυναίκες αλλά χρησιμοποιούμε όλα τα παραπάνω επικοινωνιακά αποτελέσματα της εξέλιξης μας για να τις γοητεύσουμε.

Ο άνθρωπος εκτός από το ένστικτο καθοδηγείται και από τη λογική και από το συναίσθημα

Άρα και μεμονωμένα να το δούμε, ξεκινάμε από τρεις επιλογές. Επειδή όμως στο σχολείο εκτός από νούμερα μας έμαθαν και μαθηματικές πράξεις, πόσες επιλογές έχουμε άμα επιλέξουμε να ακολουθήσουμε μόνο το ένστικτο και τα συναισθήματα μας και “αφαιρέσουμε” τη λογική από την “εξίσωση”;

Ή άμα αποφασίσουμε να ελέγξουμε τα ένστικτά και τα συναισθήματα μας για χάρη της λογικής; Ή άμα αποφασίσουμε να μην εκφράσουμε τα συναισθήματα μας για χάρη μιας λογικής απόφασης; Ή, το αγαπημένο μου, να ακολουθήσουμε το συναίσθημα μας παρακούοντας το ένστικτό μας;

Μπορώ να σου γράψω άλλες δύο παραγράφους με ρητορικές ερωτήσεις για να αποδείξω το εύρος επιλογών που έχουμε αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα καταλήξει το γραπτό σαν απόσπασμα του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» που συζητούν τα δέντρα (εάν δεν έχεις διαβάσει τα βιβλία ή δεν έχεις δει τις ταινίες, να ξέρεις ότι είναι αριστουργήματα με νάνους, ξωτικά και δέντρα που μιλάνε).

Το ίδιο συμβαίνει και με τις γυναίκες

Υπάρχουν φορές που το ένστικτο μας λέει να μην προσεγγίσουμε μια όμορφη άγνωστη γυναίκα (γιατί αυτή είναι η δουλειά του, να μας κρατάει ασφαλείς από το άγνωστο), το συναίσθημα όμως μας παροτρύνει να πάμε να εξερευνήσουμε τις δυνατότητες μας και η λογική από την άλλη μας λέει να διαβάσουμε τα μηνύματα και να συμπεριφερθούμε ανάλογα.

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να φτιάχνουμε την “εξίσωση” μέσα στο κεφάλι μας και ανάλογα με τις ανάγκες μας και τις προτεραιότητες μας να βλέπουμε τι επιλογές έχουμε.

 Θες να έχεις επιλογές με τις γυναίκες; Δες εδώ

Όπως καταλαβαίνεις οι επιλογές μας μπορούν να είναι απεριόριστες

Μόνο εμείς μπορούμε να τις περιορίσουμε με βάση τα όρια που έχουμε βάλει στον εαυτό μας. Είναι σημαντικό όμως να έχουμε ξεχωρίσει μέσα μας τα όρια μας από τις δικαιολογίες που φρενάρουν την εξέλιξη μας.

Όταν πεινάμε αναζητούμε φαί να χορτάσουμε, είναι θέμα επιβίωσης. Ευτυχώς στη κοινωνία μας οι επιλογές αναζήτηση τροφής είναι από το να παραγγείλουμε φαγητό από το καναπέ του σπιτιού μας, να πάμε σ’ ενα καλό εστιατόριο και να δοκιμάσουμε εξωτικές γεύσεις μέχρι να μάθουμε να μαγειρεύουμε medium rare μοσχαρίσια μπριζόλα με πουρέ γλυκοπατάτας από βιντεάκια στο youtube.

Εάν καταπιέσουμε ή αναβάλουμε τη πείνα μας, το στομάχι μας θα αρχίσει να διαμαρτύρεται, θα νοιώθουμε σωματική κόπωση και το μυαλό μας θα περιστρέφεται γύρω από το φαί. Από την άλλη επειδή η πείνα είναι μια ανάγκη που καθοδηγείται από τα ένστικτά μας δεν σημαίνει ότι όποτε νοιώθουμε μια λιγούρα στις 3 το ξημέρωμα πρέπει να τρώμε ότι πατατάκι, μεζεδάκι ή γλυκάκι βρεθεί μπροστά μας.

Καλό είναι να έχουμε ένα πρόγραμμα διατροφής που και ικανοποιεί τη πείνα μας και ταυτόχρονα μας διατηρεί και σ’ ενα σωματικό βάρος που είμαστε υγιείς και νοιώθουμε καλά με τον εαυτό μας.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα μπορούμε να το δούμε και σαν απάντηση στην ερώτηση “Τι θα συμβεί άμα αποφασίσουμε να ελέγξουμε τα ένστικτά και τα συναισθήματα μας για χάρη της λογικής”.

Aκόμα και όταν αντιληφθούμε το εύρος των επιλόγων που έχουμε δεν πρέπει να ξεχνάμε τα όρια μας

Τα δικά σου όρια όμως, αυτά που τα έχεις ορίσει μόνος σου, που τα έχεις επιλέξει συνειδητά μέσα από την εξερεύνηση των επιλογών σου και όχι να τα έχεις υιοθετήσει από τους “αντιπερισπασμούς” της κοινωνίας μας. Ζήσε εμπειρίες, ταξίδεψε, γεύσου, ρίσκαρε, πειραματίσου, νοιώσε, βίωσε καταστάσεις που έχεις οραματιστεί μέσα στο κεφάλι σου ότι θα ήθελες να ζήσεις.

Οι γνώμες των υπολοίπων υπάρχουν μόνο για να τις ακούς, χωρίς να σε επηρεάζουν, και να επαναπροσδιορίζεις κάθε φορά το εύρος των επιλογών σου. Τα όρια, όπως και οι κανόνες, υπάρχουν για να λυγίζουν.

Επομένως μην ξεχνάς να τεστάρεις τα όρια σου συνέχεια για να βλέπεις πόσο μπορείς να τα “λυγίσεις”.

Θα κάνουμε λάθη στη πορεία

Και αυτό είναι καλό γιατί τα λάθη είναι που μας κάνουν ανθρώπινους. Άλλωστε καμία δε θέλει να πηδήξει τον Robocop.

Εάν το καλοσκεφτούμε όλη η εξέλιξη του είδους μας βασίζεται πάνω σε μια σειρά λαθών. Σημασία έχει να μην κάνεις το ίδιο λάθος δύο φορές…  Άντε τρεις.

Μάθε μέσα από το λάθος σου, ξαναπροσδιόρισε τα όρια σου και δες τις νέες σου επιλογές.

Θα κλείσω απαντώντας τις ερωτήσεις που έθεσα στην αρχή γιατί ελπίζω να σου έχω δημιουργήσει ήδη αρκετά δημιουργικά ερωτηματικά μέσα στο κεφάλι σου και δεν χρειάζεται να βασανίζεσαι από τον πρόλογο.

Επομένως… επιλέγω τις άπειρες τονικότητες του γκρι (όχι μόνο τις 50), τις πεντάρες στο φεύγα, την αλληλεγγύη, τον έρωτα στα χρόνια του πολέμου, το “ίσως”, τις γοητευτικές κοκκινομάλλες και το φαϊ μετά το σεξ.

The post Στη Ζωή έχεις πάντα παραπάνω από Δύο Επιλογές appeared first on Men's Bible.